Günlerce eve kapandı .Dışarıya bir adımını atmadı. Ve buna benzer astral seyahatler yapan kişileri araştırmaya devam etti. Nasıl yapılacağını bile öğrendi. Çok da zor değildi aslında. Her şey biraz beyin, olulu düşünceler, ''evren gücü, ve şansa ibaretti. Bir akşam merakına yenik düştü. Cesaretini topladı ve yatak odasına gitti. Nefes seslerine odaklandı, olumlamalar ve meditasyon yaptı. Bir süre sonra , -Ben kafayı mı yedim ya. Diyerek endine kızdı. ve geri yattı .Sabah öğlene doğru kalktı. Ve birde ne görsün, kedisi Işık ayak ucunda yatmış duruyordu. Gözlerine inanamadı. Acaba buraya nasıl geldi diye düşündü. Dur yoksa...Revizyon ,shifting veya seyahat her ne ise bilmeden onu mu yapmıştı ? Hızlı bir şekilde Işığı kucağına aldı ve beyaz pamuk gibi tüylerini okşadı. Ona mama verdi. Ve birlikte parka çıktılar .Dolaştıktan sora eve geri dödüler. Işık hemen Denizin ona yaptığı küçük yatağa girdi. Deniz ise hemen üstünü değiştirip kendini yatağa attı. Ve hızlıca, bu sefer cidi bir şekilde: Astral bir seyahat yapıp anneannemi göreceğim diye tekrar etti yüzlerce kez içinden. Bir süre sonra (belki saatler, belki dakikalar) ,nefes sesleri beynine yankılanmaya başladı. Bedeninin uyuduğunu, ama bilincinin açık olduğunu hissetti. Hiç bir algısını hissetmemeye başlamıştı. Sanki uyuyordu, ama gözleri açık bir şekilde. Gözlerini sonra tamamıyla açtı. Ve inanamadı .Anneannesinin evinde, kendi yatağındaydı.
Şaşkındı çok şaşkın.Beyni almıyordu. Sonra anneannesinin bahçeden sesini duydu. Hızlı adımlarla bahçeye doğru gitti.Ve anneannesinin kısık bir sesle bir şarkı mırıldanıp çiçek ektiğin gördü. Yanına doğru gitti. Anneannesi : -iyi uyudunmu ? Deniz evet manasında kafa salladı. Ve birlikte eve girdiler. Ölmeden önce olduğu gibi, uzun sohbetler, birlikte çarşıya çıkmalar... Sanki anneannesi hiç vefat etmemiş gibi. Geri uyanıp kabus görmek istemiyordu. Böyle çok mutluydu. Bir sabah anneannesiyle yürürken : - Ah ,bugün üstümde bir ağırlık hissediyorum diye mırıldandı anneannesi. Deniz telaşla: - İyi misin anneanne ? diye sordu kısık bir sesle ama cevap alamadı. Yaşlı kadın hızlı bir şekilde ilaçlarını aldı ve sonra telaşlı bir sesle: -Hadi kızım çabuk olalım.
-Neden?
-Bu öğlen komşu Meral ablanlara davetliydim. Hadi birlikte gidelim. Diye hızlıca söylendi anneannesi. Deniz bir cidden mi ? bakışı atıp güldü. Cidden anneannesi agırlıktan bahsederken şimdi komşu telaşına düşmüştü. Yaşlılar işte. Hemen oradan Meral hanıma gittiler. Deniz anneannesini üzmemek için gitmişti. Önceden olsa gitmezdi. Hemde meral hanımlara asla .O kadın Denizi evlendirmeden bu hayattan gitmeyecekti. Ama Deniz anneannesini değerini kaybedince anlamıştı. Her saniyesini, hayattaki bütün kalan vaktini onunla geçirmek istiyordu. Çünkü elbet bir gün vefatını izleyeceğini ve yalnız kalacağını düşünüyordu. Kedisini de çok özlemisti. Her akşam onun pamuk tüylerini okşayıp saatlerce oturmayı. Ama artık anneannesi vardı. Her seçiş bir vazgeçiş. Sonunda birkaç saat sonra ,akşama doğru kahvelerini içip Meral hanımın evinden ayrıldılar. Biraz da çarşıda dolandıktan sonra onlarda kendi evlerine varmıştılar. Deniz üstüne bir ağırlık çöküyor gibi hissetti. Sanki ruhu bedenine girmeye zorluyor gibi. Anneannesine biraz yatıcağına söyledi. Anneannesi nedense ona kederli bir bakış attı. Ve yanaklarından öpüp ; -Meral ablanın boş konuşmalarına mı canın sıkıldı ? Bu kadar abartacağını bilseydim hiç gitmezdim, bir daha onun pis yüzünü görmek istemiyorum ,dedi ve gözünden bir damla yaş aktı. Deniz bunun üzerine anneannnesine sesli bir şekilde : - Hayır anneanneciğim ne alakası var, hiç olur mu öyle şey m olur. Meral abla da kimmiş ha ? Sadece biraz yoruldum. Lütfen una canını sıkma. Diyip ona sarıldı ve odasına çıktı.. Aslında anneannesine cidden kızmıştı. Neden onu bu ileri geri konuşan kadının yanına götürmüştüli zaten. Yok Deniz hala evlenmedimi, yok gazetecilik doğru düzgün bir meslek değil ve dahası. Sinirleri aşırı bozulmuştu. Kendini hemen yatağa attı. Saatlerce yattı. Ama gözlerini açamıyordu.Uçurumdan düşme hissi. Simsiyah bir uçurumdan dşme hissi. Ama hala göz kapakları hareket etmiyordu. Uyanmak istiyordu. Zihninin içide bir yerde sıkışıp kalmıştı. Çıkamıyordu. Kaç zamandır o boşluğun içindeydi? Yer, zaman duyusunu kaybetmiş gibiydi. Her yer simsiyah derken bir anda yataktan fırladı. Nefes nefese. Gördüğü ilk şey kedisi Işık. Her zamanki gibi yatağının ayak ucunda yatıyordu. Deniz bir kaç dakika öyle donup kaldı. Sonra ayaklandı. Kendi evine gelmişti. Şok içerisinde .Nefes almakta zorlanıyordu. Başını pencereden aşagıya uzattı. Nefes almak için. Masada duran şişe suyu başından aşağı döktü. Evine geri dönmüştü. Ya da uyanmıştı. Takvime baktı , yirmi iki nisan perşembe .İki gündür uyuyormuydu ? yoksa bu yaşadıklaı gerçekmiydi ? Mutlu bir şekilde kafayı yemişti. Hala şaşkınlık içerisindeydi. Ama anneannesi yine yoktu. Eğer bu yaşadıkları bir rüya ise, gördüğü en güzel rüyaydı.