Gecenin İçinde

Kaburglarımın derinlerinde hissettim onu. Sanki içime giriyor bir daha cıkmayacak mışcasına yerleşiyordu. Siyah gecenin içinde ki tam yedi bedendik. Kazanmıştık sanki. Ama aynı zamanda kaybetmiştik. Benligimizi, ruhumuzu, merhametimizi, insanlığımızı, hayatımızi kaybetmistik sanki. Bencil olmustuk hepimiz. Tek tek kaybetmiştik. Bunu tekrar kazanmanın yolu var mı peki? Bir oyunun icine sokmuslardı bizi. Korkunç bir oyunun. Elimize silahlarımızı vermiş, karşımıza ruhlarımızı koymuş ve bize tek bir şey söylemişlerdi. "Vurun!" Elimizde ki silahları aynı anda ateşlemiş ruhumuzu kaybetmiştik. Hepimiz biliyorduk ruhumuz asla geri gelmeyecekti. Çünkü biz onu yok etmistik... Hayır, biz yok etmemiştik. Yok etmek zorunda bırakılmıstık. Ruhumuzdan bir parça kalmıştı. Ve oda bencillikti. Hayatımızın sonuna kadar ruhumuzda olan tek parça bencillikti. Bir oyun ne kadar tehlikeli olabilir? Sadece bir mesaj gelmisti. Yabancı bir numaranın mesajıyla birlikte kafasını kaldırdığı an kendini ormanda bulan bir genc kız. Bir adım arkasındaki canavarlar onun peşindeydi. Milyonlarca kisi arasından sadece 7 kişi kalmalılardı. "Tek yapmanız gereken 7 kisi kalana kadar savaşmak!"