Filizlenen Ölüm

      2016.09.08 İki yandan örgü yaptığım siyaha çalan koyu kahve saçlarımı omuzlarımdan aşşağıya bıraktığım zaman gözlerimi büyüterek dedemin elinde ki mavi saksıya bakmaya başladım. Mavi saksının altında koyu kahverengi yuvarlak bir altlık vardı. İçinde ise küçücük bir fidan vardı. Dedem dinleme moduna geçtiğimden emin olduğu zaman elindeki saksıyı dizlerimin üzerine bıraktı, dedi ki "Bu senin sorumluluğun, onu büyüt kimseden yardım almadan yaşat, çiçek açana kadar. Solmasını engelle. Tıpkı bir çocuk gibi yetiştir. Çiçek açtığı zaman bana getir ve göster sorumluluk alabildiğini kanıtla." Dedemi dikkatle dinledikten sonra dizlerimin üzerine bıraktığı mavi saksıyı tek kolumla sarmaladım ve başımı kobul eder gibi aşşağı yukarı salladım. Nedenini sorgulamadım, dedem söylemişti ya vardır bir bildiği benim bilmeme gerek yoktu. "Söz veriyorum" 🌻 ***** günlüğünden 2017.09.08 Benim sorumluluğum bu gün seninle birlikte can çekişti, yaprakları ezildi, toprağı havaya karıştı ve yok oldu. Oysa ben sana söz verdiğim gibi gözüm gibi baktım ona. Çocuk gibi yetiştirdim. Çiçek açmasını sağladım. Ama sen bunu göremedin. Özür dilerim. Sözümü yerine getiremedim.