EGE' NİN SÖZÜ

Herkesin hikayesi iki bölümden oluşur aslında.... Bir tiyotra sahnesi gibi düşünün birinci bölüm perdeler açıkken tüm seyirciler sizi izlerken yaşadiklarimizdir fakat birde bunun sonrasi vardır o tiyotro biter o perde kapanır seyirciler sizi alkışlar başlar. Hayatının gerçeklerinin ayağımıza takıldığı, kendi ışığımızı kendimizin bulmak zorunda kalacağımız o bölüm başlar........ Ege ve ben sizlerin gözü önünde sizlerin alkışlarıyla büyüleyici bir aşk yaşadık perdeler açıkken ışıklar yaniyorken. Aramızda binlerce kilometre vardı, biz bunları aştık. Artık aramızda sıfır kilometre var ve şimdi sıra perdeler kapalıyken de bu aşkı yaşamanın sırası.Birinci bölüm bitti, şimdi sıra ikinci bölümde.... "Günaydın" Arkamdan gelen sesle hafifçe irkilerek başımı çevirdim, elimdeki kahve kupasını yere bırakıp Ege'ye gülümsedim. Uykulu gözlerle bana ilgiyle baktıktan sonra eliyle dışarıyı gösterdi, "Gerçi pek de gün aymıs gibi görünmüyor ama.... Saat gecenin 4'ü ve Java 2 derece farkında mısın?" Üzerimdeki hırkaya iyice sarınarak başımı salladım. Gecenin 4'ünde buz kesen bu havanın içinde balkonumuzda oturmuş Fransız sokaklarını izliyordum. "Uyku tutmadı......" diye mırıldağımda Ege Birkaç saniye bana üzülerek baktı. Sonra. İçeriye uzanıp koltuğun üzerinde unuttuğum battaniyemi aldı ve balkona adımını attı. Yanıma gelerek battaniyeyo ikimizin üzerine doğru sardı ve yere oturdu.Kahvemden bir yudum. Alıp soluklandı. "Birkaç gündür her gece bu saatlerde uyanık oluyorsun" dedi tereddütlü sesiyle. Sonra başını kaldırdı ve cevabımdan korka korka bir soru sordu. "Bir sorun mu var İzmir?" Anında dolan gözlerimi ondan kaçırdığım sırada kaşlarını çattığını gördüm. Ben ise onun yüzünü çoktan görüş alanımdan çıkarmış ve sokağa bakmaya başlamıştım. Burnumu çekerek gözlerimi kapattım ve sakinleşmeye çalıştım. "İzmir....." Ege'nin sesi telaş dolu çıkıyordu, "Ne oldu? Neyin var?" "Bir şeyim yok," diye mırıldanarak omzumu silktiğim sırada cevabım Ege'yi ikna etmemişti. "Bir şeyin var." Sesi öfke dolu çıkıyordu.Oysa bana öfle dolu değildi, bir şeyimin olmasına karşı öfkelenmisti. Hayatın beni üzmesine ne kızmıştı. Devam edecek....