Nova okul kapısından çıkarken elinde hâlâ bir kan kokusu vardı. Okul bahçesindeki herkes ona baktı. Nova bir vampire göre fazla hızlı koşuyordu; resmen bir saatlik yolu iki dakikada giderek evine ulaştı. Bu da bir anomali sayılabilirdi fakat Nova bundan memnundu.
Evinin bahçesine geldiğinde yarasındaki kan kokusu hâlâ fazlasıyla hissediliyordu. Canı o kadar acıyordu ki kapıyı sargılı sol eliyle değil, sağ eliyle açtı. İçeride annesi bekliyordu.
“İyi misin?”
“İyiyim, sorun yok.”
“Eline ne oldu?”
“Ufak bir kaza.”
“Hadi ama, Lyra beni aradı, her şeyi anlattı.”
“Öf, tamam! Beni öldürmek istediler. Müdür bunu bilmiyor ama düşüncelerini duydum.”
“Tanrım! Sen ciddi olamazsın! Sanırım seni o okula göndermekle hata ettik.”
“Anne, yapma! Biliyordun zaten! Ben o okula 'belki bir şey olmaz' diye gittim. Senin suçun yok ama bir şey olurmuş işte. Beni istemiyorlar, hiçbir zaman da istemeyecekler!” Nova’nın gözleri doldu.
“Hâlâ kan kokuyor, bakmamı ister misin?”
Nova "olur" anlamında kafasını salladı ve koltuğa oturdu.
“Ben ilk yardım çantasını alıp geliyorum.”
Nova annesini beklerken camdan bir gölge geçtiğini gördü ama emin olamadığı için üstünde durmadı. Annesi yanına oturup kolundaki eski bandajı çıkardı:
“Şimdi sakin ol, biraz sıkmam gerekiyor.”
“Peki.”
Canı o kadar yanıyordu ki annesi bandajı sardıktan sonra Nova nefes nefese kaldı. Uyumak istediğini söyleyip üst kata çıktı.
Yatağına yatıp Alex’i düşündü. Düşüncelerini duyduğunda şaşırmıştı; Alex hem aşağı kattaydı hem de Nova’nın düşüncelerini okuyabiliyordu. Nova şaşkındı, yanlışlıkla düşüncelerini paylaşmış olabilirdi. Hemen düşüncelerini gizledi. Sonra başını yastığa koydu; gözleri gitgide ağırlaştı ve kapandı.