Dolunayda uyanış

Moonridge kasabası küçüktü. Fazla küçüktü. Geceleri ormanı saran sis, gündüzleri de kasabanın üstünden hiç kalkmazdı. İnsanlar yıllardır bu kasabada tuhaf şeyler yaşandığını fısıldıyordu. Kaybolan gençler, gece yarısı duyulan ulumalar, ormanın derinliklerinden gelen kırmızı gözler… Kasabanın tek pizzacısı, Ethan, sıradan bir gençti. Gündüzleri liseye gidiyor, akşamları da aileden kalma pizzacıda çalışıyordu. Ama o gece farklıydı. Çünkü dolunay gökyüzünde öyle parlıyordu ki, kasabanın bütün gölgeleri kıpır kıpırdı. Kapı çaldı. İçeri uzun boylu, sert bakışlı bir genç girdi. Gözleri kehribar rengindeydi ve adeta yanıyordu. Ethan daha önce onu okulda görmüştü: Derek Hale. Sessizdi, kimseyle konuşmazdı. Ama bugün, gözlerinin içinde fırtına vardı. — “Bir dilim… peynirli pizza.” Sesi kalın ve boğuktu. Ethan pizzayı hazırlarken Derek ona doğru eğildi: — “Bana tuhaf bakma. Biliyorum… beni fark ettin.” Ethan şaşkınlıkla geri çekildi: — “Ne demek istiyorsun?” Derek’in gözleri aniden karardı. İçinde altın bir ışık çaktı. — “Bu kasaba güvenli değil. Dolunay sadece gökyüzünde değil, damarlarımızda da yükseliyor.” Tam o sırada pizzacının ışıkları söndü. Kapı bir kez daha çarparak açıldı. İçeri başka gençler girdi; hepsinin gözlerinde aynı ateş yanıyordu. Aralarında kavga çıkacak gibiydi. Ethan bir köşeye sinmiş, kalbi hızla çarpıyordu. Birden Derek’in sesi yankılandı: — “Burası bizim savaşımız, Ethan. Ama sen… yanlış zamanda, yanlış yerde doğdun.” Ay ışığı pencereye vurduğunda Ethan kendi ellerinin titrediğini fark etti. Avuçlarının üstünde ince, siyah tüyler belirmeye başlamıştı. O an anladı. O sadece bir pizzacı değildi. O da onların biriydi.