DOLUNAY

"Beni gerçekten hiç mi sevmedin?" dedim titreyen sesimle. Vereceği cevaptan o kadar çok korkuyordum ki şimdiden sorduğum sorudan pişman olmuştum. Gözlerimin içine aynı soğuk ifadeyle bakmaya devam etti bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra bana doğru bir adım attı ve aramızdaki o bir adımlık mesafeyi de kapattı. Yüzünü yüzüme yaklaştırdığında gözlerimi yere çevirdim. Henüz bana tiksinerek bakan gözlerine bakabilecek cesaretim yoktu. Bir eliyle çenemi tutarak kafamı yüzüne bakmam için kaldırdığında hâlâ gözlerine bakmıyordum, bakamıyordum. "Hiç." Nefes alamadım. Avucuna bıraktığım kalbimi hiç acımadan ayaklarının altına aldı ve ezdi, geçti. Gözlerimi gözlerine çevirdim. Ona öyle büyük hayal kırıklığıyla baktım ki fakat o bunu farketmedi bile. Gözümden istemsizce bir damla yaş düştü. Dakikalardır tuttuğum gözyaşım şimdi tek bir kelimesiyle akıp gitmişti. Gözleri yanağımdaki göz yaşıma kaydı ve ardından yüzündeki ifadesizliğini silmeden tekrardan gözlerime baktı ve beni odada yapayalnız bırakarak çekip gitti.