Rose Davis
Zamanım daralıyordu. Ay bitmek üzereydi. Ölümüm gittikçe bana yaklaşmıştı.
Kaçış planı yapmalıydım. Ben yaşamayı seviyordum. Ölüm her saniye ensemde beni bekliyordu ama ben yaşamayı sevmekten vazgeçmek istemiyordum. Celladım beni öldüremeyecekti. Ben ölmeyecektim.
Kavgayla sonuçlanan dans yarışmasından sonra eve gelmiştik. Ben arabada uyuyakaldığım için muhtemelen Matthew beni taşımak zorunda kalmıştı.
Sabah olunca kendimi yatağımda bulmak beni şaşırtmıştı. Sonradan idrak edebilmiştim. Şuan da filmlerde ki gibi gerginlik akan bir kahvaltının içindeydik.
Matthew evde yoktu. Gece ben uyuduktan sonra gitmiş olmalıydı. Yanımda gizliden bulundurduğu bir adamıyla beni izlediğine emindim.
Lakin artık kaçmalıydım. Ondan bir ay isteyip aptal gibi o ayın bitmesini bekli- yeceğimi düşünmemeliydi. İki seçeneğim vardı.
Ya onu öldürecektim , ya da gizlice kaçacaktım.
Kanla sürekli iç içe olduğum için kanları severdim. Birine zarar vermeyi severdim. Bu sikilesi huyumu abimden almışım. Eskiden annem söylerdi. Abim küçüklüğünden beri ölümü severmiş. Bu huyu yüzünden üç tane kedilerini kaybetmişler. Hepsini abim bıçakla defalarca saplayarak öldürmüş.
Ben de öldürmeyi severdim. Babam bana silah kullanmayı öğretmişti. Küçükken çok istemişim.
Ve doğal olarak celladımı kurbanım yapmak daha cazip geliyordu.
Kahvaltımı yaptıktan sonra Matthew gelmişti. Ben gezmek istemiştim. Gezmeyi severdim. Bütün kadınlar gezmeyi severdi. En azından normal bir özelliğim vardı.
Ben takı mağazasında gümüş takı bakıyordum. Zaten en sevdiğim renkler gümüş ve kan kırmızısıydı.
Matthew ise karşıdaki kitapçıda kitap bakıyordu. İşte tam zamanıydı! Sessizce ortamdan tüydüm ve ilerleyip kalabalık bir dükkana girdim. Ve uçak bileti bakmaya başladım. İşte bulmuştum! Bu akşam Londra ' ya uçak vardı. İki koltuk kalmıştı. Ben de bir bilet aldım.
Sandığımdan daha kolay olmuştu. Mutlu bir şekilde dükkandan ayrıldım. Matthew hala kitapçıdaydı. Beni farketmemişti.
Bu işime gelirdi. Huzurlu bir şekilde kaçmaya devam ettim.
......................
Uçağıma yarım saat kalmıştı. Şu ana kadar kimsenin farketmemesine şükrediyordum.
Valizim hazırdı. Saat 00.00 da orda olmalıydım. Herkesin uyumasını beklerken içim içimi kemiriyordu. Ya beni yakalarlarsa? O zaman ne yapacaktım?
Bilmiyordum. Bilmemek beni daha da stres ediyordu.
Aradan bir kaç dakika sonra etraf sessizleşmişti. Herkes uyumuştu. Gitme vaktiydi. Ablama yazdığım bir mektup vardı. Veda mektubu. Bu sefer veda ediyordum. Uzun bir veda.
15 Dakika Sonra
Uçağa hiçbir sorun yaşamadan binmiştim. Kurtulmuştum cehennemden. Huzurla camdan dışarıyı izliyordum.
Uçak kalkarken bir kemer takılma sesi duydum. Yanıma biri oturmuştu. Kim olduğuna bakınca bir an kendimi uçaktan atmak istedim.
Karşımda küstahça sırıtan celladım;
" Güzel bir tatil olucak kızıl kelebek." Demişti. Beni bulmuştu.