Ruh nedir?Bir insana canı veren midir?
Yoksa acıyı yaşatan mı?
Eğer gerçek acı ruhtan gelseydi bedensel ve fiziksel acıdan daha çok can yakardı eğer örnek vermek gerekirse kendi çocukluğum en iyi örnektir.
Küçüktüm 7.yaşıma yeni basmıştım son zamanlarda anne ve babamın kavgaları daha da şiddetlenmişti ben hiç bir zaman birbirlerini sevmediklerine inanırım çünkü aklım az da olsa ermeye başladığından beri böyledir bu.
Yatağım da oturmuş annemin bana aldığı dergiye bakıyordum tek temellim ve can sıkıntımı alan dergiler ve kitaplardı çocukken çok neşeli veya yaşıtlarım gibi oyun oynamak ya da oyuncaklar ilgimi çekmezdim olgun bir çocukluğa sahiptim ben isterdim ki çocuk olabileyim ama hayat şartları denilen şey müssade etmedi.
Babam her zaman ki alışkanlığını sürdürüyordu eve iki günden önce gelmezdi bazen olurdu ki bir ay babamın evde olmadığı zamanlar benim için cennette vakit geçirmek gibiydi annem mutfakta limonlu kurabiye yapıyordu o mis koku evin her tarafını sarmıştı.
Dergimden başka bir sayfa çevirdim odanın kapısı çalındı ve içeriye annem girdi yavaş ve sakin adımlarla yanıma geldi ben tıpkı anneme benziyordum duman karası gözler simsiyah uzun saçlar...
Pamuk gibi bir cilt fakat babamın laneti annemin pamuk gibi cildinin üzerinde morluklar ve çiziklerin olmasını neden olmuştu yatağımın ucuna oturdu uzun ve lüle lüle olmuş saçlarımı okşadı.
"Kızım en sevdiğin limonlu kurabiyeden yaptım dolapta bir az sütte var yemek ister misin?"dedi titrek sesiyle gözleri dolu doluydu her an patlamaya hazır bomba gibi.
"Tamam anne."dedim ve devam ettim."Babam gelecek mi?"
O an tanrıya içimden dua ettiğim aklımın en tenha köşelerinde yer edinmişti intikamı için.
"Evet kızım birazdan evde olur ben sana bir şey daha söylemeye geldim ...Baban gelirse sakın çıkma tamam mı tatlım?"dedi mutsuz ses tonuyla başımla onayladım.
"T-tamam kurabiye yiyebilir miyim?"dedim annem kafasını salladı ve yavaşça yataktan kalkıp mutfağa doğru ilerledi arada bir belini tutup duruyor nefes alıp verip devam ediyordu.
Evimiz çokta büyük olmayan müstakil bir evdi bir kaç ev vardı onun dışında tenhaydı şiddetli bir şekilde kapı çaldı olduğum yerde zıpladım bedenim benden izinsizce titremeye başladı uzandığım yerden kalkıp odamın kapısını kilitledim annemin sessiz hıçkırıkları babamın bağırmalarını duymamak için küçük ellerimle kulaklarımı kapattım.
"Yeter!"dedi annem halsizce.
"Ne yeter sen ne dediğinin farkında mısın?"dedi babam kükreyerek sonrası bir tokat sesi bir çığlık bir feryat ardından inleme.
Sonrası sessizlik...
Uzunca bir süre sessizlik benim nefes alış verişlerimden başka ses yoktu o zaman ilk defa sessizlikten nefret ettim hiç olmadığı kadar...
Güneş batıyor hava kararıyordu evde korkunç bir sessizlik vardı odamdan çıktımı yavaş ve ürkek,küçük adımlarla oturma odasına çizdim rotamı kapının girişinde kızıl kan vardı benim o zamanlar boya zannettiğim kan.
Tavşanlı pijamalarımı kirletmemek için kanlı zemine basmamaya dikkat ederek annemin boylu boyunca yattığı yere gittim şimdi ki aklım o zaman olsaydı o kan gölünde boğardım kendimi.
Oturdum boynu gövdesinden kopmuştu bende annemin yanına kıvrıldım soğuk zemin tüylerimi diken diken etmişti üşümemek için o dama kadar koşup siyah pikemi alıp annemle kendi üstüme örttüm tabi beni uyku tutmadı çok uyumayı seven bir çocuk değildim bende sulu boya takımımı aldım.
Her renk vardı siyah,mor,pembe bir renk eksikti kırmızı nedeni ise benim kırmızıya aşık olmamdan kaynaklanıyordu yerdeki kızıl renkli kana baktım kötü kokuyordu yüzümü ekşittim ama ne bile bilirdim ki ya da bana ne söylenebilirdi kırmızı rengi sevdiğim için kalan resmi yerde ki kanla yani bana göre kırmızı boyayla tamamladım.
Ev sessiz ve annem uyanmıyordu saat geç olmuştu bende anneme sokuldum ve gözlerimi kapattım o gece annemin kokusunu aldığım son geceydi anneme sarılıp uyuduğum son geceydi ben anneme sarıldım ama o bana sarılmamıştı...
-----------------------------------------------------
Arkadaşlar yorumlarınızı bekliyorum destekleriniz için hepinize minnattarım.
