Cisimsiz

İşte o gündür sebebini bilemediği reankarnasyonu yaşamaya devam ediyordu. Aslında bu şatafatlı söz de boş, devamını ve geçmişini o da bilmiyor. Her şey bu kadar saçma sebeplerle ilerliyor olamaz. Neden hayalindeki şahsı yaşayamayıp onu hayali olarak görüyor? Zekası da geçmişe nazaran oldukça gerilemiş. Okuduğu şeyi anladığına beynini inandırmak için birkaç kere geçmesi gerektiğini adı gibi biliyor ve adeta bir ibadet gibi uyguluyor. Muhafazakarların ‘haşa’ dediğini de şu an duyuyor. İçindeki kelebeklerden neden bahsetmedik peki şimdiye kadar? Daha doğrusu çok öncelerden ölmüş, fosil halde duran ve ‘karnında kelebekler uçuyor’ deyimini her insan gibi yeri geldiğinde kullanmak için veyahut desinler diye bekletip en nihayetinde müzede sergilemek istercesine o varlığı tutuyor. Sahi, tuttuğu tek şey bu değil ki! Hayatın acımasız pek çok yönü boyutlarına girip olayı dramatize etmeden (aslında bir nevi girmiş oluyor) neden diğer insanlardan her açıdan farklı olduğunu sorgulamaya devam ettiği bir gecede aralıksız 2 saat 43 dakika ağlamaktan gözleri şiş bir halde en sevdiği tulum peynirinden bir parça alıp midesine indirmek onca sıkıntıya iyi gelen yegane şey olabilirdi. Hatta net bir şekilde mutluluğun zirvesini yaşadığı 13 saniye şu an geçti bile.