CİNAYETİN SORUMLUSU

Sarah her zaman maceracı bir insan olmuştu, mümkün olan her yerde heyecan ve heyecan arıyordu. Bu yüzden, arkadaşları şehrin varoşlarındaki terk edilmiş akıl hastanesini ziyaret etmelerini önerdiğinde, bu şansın üzerine atladı. Perili olduğu söyleniyordu ve Sarah bunu kendisi bulmaya kararlıydı. Gezi günü geldi ve grup akıl hastanesine gitti. Bina, çatlak duvarları ve kırık pencereleriyle heybetliydi. Onlar yaklaşırken paslı kapılar gıcırdayarak açıldı, sanki onları içeride karşılıyormuş gibi. Kapıdan içeri adım atar atmaz, bayat havanın, küfün ve çürümenin küf kokusu Sarah'nın burun deliğini doldurdu. Daha önce eski binalarda bulunmuş olsa da bu farklıydı. Yerle ilgili rahatsız edici bir şeyler vardı, canlı olsaydı, boynundan aşağı nefes alırdı. Sarah, tedirginliğine rağmen arkadaşlarının önünde cesur görünmeye çalıştı. Binayı araştırdılar, musallat olma hikayelerini haklı çıkaracak herhangi bir şey aradılar. Odadan odaya geçerken ayaklarının altındaki zemin gıcırdadı, fenerleri karanlığı aydınlatıyordu. Daha büyük odalardan birine girdiklerinde Sarah'nın dikkatini bir şey çekti. Hafif bir fısıltıydı, neredeyse işitilmeyecek kadar sessizdi. Arkadaşlarına duyup duymadıklarını sordu ama hayır anlamında başlarını salladılar. Sarah, odanın gölgeli bir köşesine doğru yürüyerek araştırmaya gitti. Aniden ayaklarının altındaki döşeme tahtaları çöktü ve yere düştü... aşağıda karanlık. Tüm binada yankılanan bir çığlık attı. Arkadaşları deliğe koştu, el fenerleri aşağıdaki çukuru aydınlatıyordu. Işığı Sarah'nın üzerine tuttuklarında, onun yerde baygın bir şekilde yattığını gördüler. Hızla ona bir ip indirdiler ve onu delikten çıkarmayı başardılar. Sarah kendine geldiğinde kafası karışmış ve kafası karışmıştı. Arkadaşları kalkmasına yardım etti ve arkalarına bakmadan hemen binayı terk ettiler. Güvenli bir şekilde dışarı çıktıklarında, Sarah'nın arkadaşları ne olduğunu öğrenmek istedi. Titreyen Sarah onlara odanın gölgeli köşesine yaklaşırken karanlıktan kendisine bakan bir figür gördüğünü söyledi. Fısıldayan bir ses duydu... adı, her yerinden geliyormuş gibi görünen bir ses. Karanlıktaki şekil daha sonra ona doğru hareket etmeye başladı, yaklaştıkça daha büyük ve daha tehditkar hale geldi. Sarah koşmaya çalıştı ama ayaklarının hareket etmediğini gördü. Figür yakınlaştıkça olduğu yerde donakaldı. Yüzünde soğuk nefesini ve tenine hafifçe değen parmaklarını hissedebiliyordu. Bayılmadan önce hatırladığı tek şey buydu. Arkadaşları, ne yapacaklarını bilmeden onun hikayesini dehşet içinde dinlediler. Güvenli bir şekilde dışarı çıktıkları için hepsi rahatlamıştı ama terk edilmiş binada bir terslik olduğu hissinden bir türlü kurtulamıyorlardı. Yıllar sonra, Sarah ve arkadaşları bundan hiç bahsetmediler. Yine gece. Hepsi kendi yollarına gittiler ve kendi hayatlarına başladılar. Ancak Sarah bu deneyimden sonra asla eskisi gibi olmadı. O geceki olaylar onu huzursuz etti ve peşini bırakmadı. Korkusuna rağmen, o terk edilmiş binada başına gelenleri öğrenmeyi takıntı haline getirdi. Bir gün Sarah, bu sefer tek başına binaya dönmeye karar verdi. Onu rahatsız eden şeyle yüzleşmek ve bir şekilde kapanmak istiyordu. Binanın karanlık ve ürkütücü koridorlarını keşfederken, gecenin anıları aklına akın etti. Aniden, aynı tüyler ürpertici sesin adını çağırdığını duydu. Sarah korku içinde koşmaya çalıştı ama hareket edemediğini fark etti. Bir kez daha donmuştu. Ama bu sefer, o.... geçen seferki kadar çaresiz hissetmiyordu. Tüm cesaretini topladı ve kendini arkasını dönüp arkasında ne varsa onunla yüzleşmeye zorladı. Sesin bir hayalet ya da canavar olmadığını anlayınca şaşırdı. Onunla iletişim kurmaya çalışan kendi bilinçaltıydı. O geceki olaylar travmatikti ve zihni onu korumak için anıları bastırmıştı. Bunu fark eden Sarah, omuzlarından muazzam bir yükün kalktığını hissetti. Sonunda rahatsız edici anılardan kurtuldu ve hayatına devam edebilirdi. Terk edilmiş binadan yeni keşfettiği bir kararlılık ve kararlılıkla çıktı. O günden sonra Sarah, akıl sağlığı konusunda farkındalığın savunucusu oldu ve hikayesini benzer şeyler yaşayan başkalarıyla paylaştı.Ne yazık ki, Sarah'nın yeni keşfettiği cesareti uzun sürmedi. Kısa süre sonra derin bir depresyona girdi ve kaydettiği ilerlemeyi gözden kaçırmaya başladı. Akıl sağlığı farkındalığını savunmayı bıraktı ve kendini dünyadan soyutlamaya başladı. Bir gün korkularıyla yüzleştiği terk edilmiş binaya geri dönmeye karar verdi. Ama bu sefer kendisini bekleyen şeye hazır değildi. Harap olmuş yapının içinden geçerken, aniden arkasında hayaletimsi bir fısıltı duydu. Bu sefer kendi bilinçaltı değil, binaya musallat olan gerçek bir hayaletti. Sarah çığlık attı ve bir daha asla geri dönmeyeceğine yemin ederek binadan dışarı koştu. O günden sonra, sürekli hayalet korkusuyla yaşadı ve hiçbir yere yaklaşmadı. terk edilmiş binalar veya ürkütücü yerler. Travma yaratan deneyimi tekrar tekrar yaşayarak kendi zihninde kapana kısıldı. Akıl sağlığı daha da kötüye gitti ve bir kez daha derin bir depresyona girdi. Ancak Sarah kısa sürede korkularından kaçmanın çözüm olmadığını anladı. Onlarla kafa kafaya yüzleşmesi ve onları sonsuza dek fethetmesi gerektiğini biliyordu. Terapi aradı ve sevdikleriyle mücadeleleri hakkında konuşmaya başladı. Onların desteğiyle Sarah, terk edilmiş binayı bir kez daha ziyaret etme cesaretini topladı. Bu sefer aklında bir plan vardı - gürültü önleyici kulaklıklar taktı ve onu güvende tutmak için yanında güvendiği bir arkadaşını getirdi. Ürkütücü koridorlarda yürürken, olumlu şeyleri tekrarladı.Ancak aldığı önlemler hiç bir işe yaramadı yaklaşık iki üç gün Sarah ve arkadaşı binanın içinde kaldılar ver bir daha asla çıkarmadılar.