Bir limana sığınmış göçmen gibiyim.
Balıklar kadar bile değerim yok.
Dünyanın en ücra yeri gönlüm benim.
En azından orada beni dışlayacak insan yok.
Bedenimde dünyanın karanlık kiri.
Güneş almıyor artık ruhum benim.
Denize salmıştım oysa umut dolu gemileri.
Var içimde umutlu ölen birileri.
Güneşin sırtını döndüğü adam benim.
Ağustosun sıcağında bile üşür mü insan?
Günlerin habire dövdüğü adam benim.
Bu nasıl terazi böyle, bu nasıl mizan?
Sırtımda kasımın en sert rüzgarı...
Ensemde Azrail mi soluklanıyor?
Önümde hayat denen dert simsarı...
Nedense hep bana soğuklanıyor.
Bu benim hayatım, yaşayamadığım.
Sizler bu dizelerde bulamazsınız anlam.
Çünkü ben sizlerle aynı hayatı yaşayamadım.
Ben kim miyim? Kalabalıktaki ücra adam...
Tufan Aslan
