doktor kolumu alçıya almıştı ve 1 ay boyunca dikkat etmemi söylemişti. sol ayak bileğimde ağrıdığı için oraya krem sürmüştü.
"Eve gidiyoruz değil mi?" Diye sordum bir umutla.
"evet" dedi yola bakarken.
Sonunda yarabbim! Duydun sesimi!
birkaç dakika sonra "yaklaştık mı?" Dedim.
"aynen az kaldı."
iki dakika sonra onun evini görünce hızla ona döndüm. "Eve götürecektin beni!"
"hangi ev olduğunu söylemedin. Ben de bilemedim buraya getirdim." Dedi çok masummuş gibi.
"tamam komikti şakan şimdi evime götür beni! Mümkünse kendi evime!" Dedim 'evime' kısmını bastırarak.
"yoruldum bugün sonra bakarız o işe." Dedi ve arabadan indi.
"beni evime götür!" Diye bağırdım. Kapıyı kapatırken "gerizekalı!" Diye bağırdım.
benim inmediğimi görünce kapımı açtı. "Sen bana az önce ne dedin?"
korkusuzluğun sırası değil nehir!
"hiç bir şey demedim. Sadece evime gitmek istiyorum! Kardeşim merak etmiştir beni!"
arkadan gelen gökhana bakıp bana döndü. "Tamam geç içeri konuşalım." Dedi sakince.
"geçmiyorum içer falan!"
"konuşacağız dedim."
niye bu kadar ciddiydi? Geriliyorum!
sinirle arabadan indim ve yolun aşağısına doğru yürüdüm. 2 adım attım...
"nereye?" Dedi mahlukat.
"evime." Sanki gidecek başka bir yerim vardı.
"yolu bulamazsın."
"yolu bulmak isteyen kim?"
"edebiyat yapmayı kes ve gel buraya! Konuşacağız diyorum! İşitme cihazını falan mı takmadın sen!"
sinirle haktana ve gökhana döndüm. "Önce bana çarpıyorsun sonra silahlı adamlardan kaçıyorsun ve yanında beni de götürüyorsun! Sonra hiç bilmediğim bir yere geliyorum tanımadığım insanları görüyorum, ki seni de tanımıyorum. Ayrıca silahlı adamlarında var. Mafya bile olabilirsin." Özellikle haktana bakarak. "Beni kendi evime götürmeyip zorla kendi evine götürmek istiyorsun! Sizcede bir kadın için zor şeyler değil mi bunlar!? Söylesenize!" Gözlerim dolmuştu.
birkaç saniye onlar bana baktı ben onlara baktım. Daha sonra sessizliği haktan bozdu. "Ben sadece benim yüzümden kolunu kırdığın için yardım etmek istemiştim. Bu kadar korktuğunu farketmedim, haklısın." Eve doğru yönelirken tekrar bana döndü. "İster evine git ister benim evime gel konuşalım karar senin. İstediğini yapabilirsin. Eğer evine gitmek istersen de dikkatli ol."
niye bilmiyorum ama artık ağlıyordum. Haktan eve giderken ben ne yapacağımı şaşırmıştım. Göz yaşlarımı sildiğimde yanıma gelen gökhanı gördüm. "Biliyorum bize güvenmiyorsun ama kolun kırık ayağın burkulmuş bu halde kardeşine nasıl bakacaksın. Anladığım üzere kardeşin küçük üstelik."
"Ne diyorsun sen be!" Diye çıkıştım aniden. "Ben bu haldeyim diye niye kardeşime bakamayayım. Hadi onu geçtim bu halimle kardeşime bakamayacağım diye de kardeşimi tek mi bırakayım! Ne istiyorsunuz benden!"
tebessüm etti hafifçe "gel bir konuşalım sonra istediğini yap özgürsün. Seni zorla tutan yok zaten. Anlaştık mı?" Dedi.
çok tatlı konuştu, pislik!
cevap vermeden eve doğru yürümeye başladım. Evin kapısı açıktı.
sanki geleceğimi tahmin etmiş gibi...