Chapter 1

“İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, hep birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.”* diyor şair. Titreyen parmakları satırların üzerinde gezerken kalbinde bir sızı hissetti, bir haykırış; kemanın kopan tellerinin acı çığlıkları.

Denizin dingin sularını barındıran gözlerinde hırçın dalgalar vardı.

Soğuktan kurumuş ve çatlamış dudakları hissettiği tarifsiz acıyla titriyorken fütursuz bir hıçkırık koptu.