Skip to content

Bilmiyorum

Chapter 2 · 5 min read

Bilmiyorum

Chapter 2

Rüzgar ablam

4 YIL ÖNCE

.Hayatımda hep tanımadığım insanlar bile çok marjinal olduğumu söyledi saçlarım kıvır kıvırdı esmer ,160 boyundayım yani çoğunluğun standartlarına uymasamda kendi halinde güzel bir kızım. En azından ben öyle düşünüyorum 12 yaşında bir kızım annem ve babam ayrı onları yanyana birtek karakaolda görüyorum karakolda beni ve kardeşimi ikisinden biri alırken. Babamla hiç bir zaman iyi anlaştığım söylenemez onu sevip sevmediğimi bile bilmiyorum ama bildiğim tek birşey var oda babamın içten içe benden nefret ettiği. Annem ise biraz daha farklı onu seviyorum. ama kız kardeşim, o benim bu dünyada en çok sevdiğim şey normal bir insanın hayal bile edemeyeceği kadar çok seviyorum onu ben onun için hayattayım o benim yaşama sebebim. Bu gün herzamanki gibi Tiktok'ta kaydırıyorum karşıma bir video çıktı "kalbim çok kırık bir arkadaşa ihtiyacım var" vb. Şeyler söylüyor onunla arkadaş olmak istedim çünkü sanal arkadaşlarımı çok seviyorum daha fazla sanal arkadaşımın olması bence eğlenceli olucak yorumlara girdiğimde şok oldum çünkü binlerce yorum vardı yorum yazma zahmetine bile girmedim çünkü o kadar yorumun arasında benimle arkadaş olmak istiyeceğini sanmıyorum. Bende öyle bir video yapmaya karar verdim ne kadar sanal arkadaş o kadar iyi. Hemen kaydırmalı bir video hazırlamaya başladım "kırık kalbimi onarıcak bir arkadaşa ihtiyacım var" yazdım videoya tamam biraz itici kabul ediyorum ama o kızın videosunda işe yaramıştı videoyu gönderdim ve tiktok izlemeye devam ettim. İzlerken uyuya kalmışım uyandığımda saat akşam sekiz olmuştu kalkıp bir bardak su içtim yarım saat kadar televizyonda Gumball izledikten sonra canım sıkıldığı için telefonu elime aldım. Telefonu almamla şok olmam bir oldu video tutmuştu bir sürü insan yazmıştı. Mutluluktan sırıtmaya başladım. Yorumlara girdim yorumlara cevap vermeye başladım sonra mesaj kutuma girdim ilk gördüğüme tıkladım "kırık bir kalp varmış onarmaya geldim" yazıyordu çok hoşuma gitti mesaja kalp ifadesi bıraktım ve "selam" yazdım hemen cavap verdi "kendimizi tanıtalım" ne? Bu kadar hızlımı? Tamam oyalanmaktan iyidir boş muhabbetler hoşuma gitsede sanırım o sevmiyor "Umay 12 İstanbul ikizler" yazdım ve gönderdim kendimi daha ne kadar kısa tanıtabilirimki? Beklemeye başladım birkaç dakika sonra cevap geldi "Rüzgar 15 yengeç Kocaeli" onbeş mi?! Biraz büyük değilmi ondan küçük olmama rağmen arkadaşmı olucak bunu düşünürken aklıma ismi geldi Rüzgar kendimi bildim bileli ismimin hep rüzgar olmasını isterdim. Rüzgar ismi benim hep hoşuma giderdi fazla beklettiğimi fark edip cevap yazdım "memnun oldum abla" cevap gelmesini bekledim ve çok geçmeden geldi "ablamı?" Neden bu kadar şaşırdı?

Sonuçta benden üç yaş büyük hemen cevap yazdım "evet neden bu kadar şaşırdın?" Bence bı gariplik yoktu. telefonumun titrediğini hissettim mesajı okuyunca şok oldum "ben kız değilim ki" ne! Aferin bana tanışalı dakikalar olmuşken kendimi rezil etmeyi başardım. Ne dicem ben şimdi tekrar telefonu elime aldım bir mesaj daha atmıştı "sorun değil başıma ilk kez gelmiyor" içim biraz rahatladı ama yinede "özür dilerim" yazdım ardından telefon tekrar titredi "sorun değil dedim ya başıma ilk kez gelmiyor" sonrasında saatlarce konuştuk o kadar boş konuştukki ne konuştuğumuzu bile hatırlamıyorum bir yerden sonra uyuya kalmışım. Sabah uyanınca yataktan bile kalkmadan mesaj kutuma girdim akşam uyuduğumu fark etmiş olmalı ki "tatlı rüyalar" yazmış gülümsedim neden bilmiyorum ama Rüzgar'a tek gecede bağlanmıştım oldum olası insanlara kolay bağlanırım ama bu biraz farklıydı daha farklı hissettiriyordu. Kalktım elimi yüzümü yıkadım dişlerimi fırçaladım ve üzerimi değiştirdim odamdaki aynaya baktım kıvırcık saçlarıma kendimce biraz çeki düzen verdim ve telefonu elime alıp bir videomu çektim. Ve bunu Tiktok hikayeme attım. Heyecanla mesaj kutuma girdim "Rüzgar günaydın!" Yazdım birkaç saniye sonra cevap geldi "günaydınnn" gülümsedim "belki kiminle konuştuğunu merak ediyorsundur diye bir videomu hikayemde paylaştım istersen bak" birkaç dakika cevap gelmedi stresten tırnaklarımı yemeye başladım beni beğenmedimi? Çirkinmi buldu? Artık konuşmak istemiyormu? Derin bir nefes verdim daha dün tanıştığın bir insan için bu kadar heyecanlanma kızdım kucağımdaki telefonun titrediğini hissettim vakit kaybetmeden hemen telefonu açtım ve Rüzgar ile olan sohpete girdim "çok güzelsin" yazmıştı şok içinde ekrana baktım bunu beklemiyordum. Yüzümde bir gülümseme belirdi sağ yanağım kıvrıldı "teşekkür ederim" yazdım sonra yazıştık o yazdıkça ben bağlandım, ben bağlandıkça yazdı onunla tanışalı 3

hafta oldu belki biraz erken ama o mesajı attım ona "Rüzgar" yazdım sadece anında cevap geldi "efendim" anında cevap vermesi o kadar mutlu ediyordu ki beni "ben sanırım senden hoşlanmaya başladım" yazdım ve anlık cesaret ile gönderdim telefonu kucağıma bırakıp tırnaklarımı yemeye başladım. Bekledim ama telefon titremedi kaşlarım çatıldı kontrol etmek için telefonu elime aldığım gibi telefon titredi hemen açtım "Umay benimle çıkar mısın?" İkinci şok telefona öylece bakakaldım "ne!" Kelimesi çıktı dudaklarımın arasından cidden benimle sevgili olmakmı istiyor kendimi buna inandıramadım ama yinede onu sevmiştim iyi ve eğlenceli biriydi "evet" yazdım "çıkarım" cevap vermedi! Cevap vermemişti. Dalagamı geçti yani sadece şaka mıydı? Tekrar bir cesaret geldi ve düşünmeden yazdım "biz şimdi neyiz?" Gönderdiğim gibi pişman oldum ne kadar saçma bir soru bu böyle ama artık çok geç gönderdim bile, telefon titredi ekrana baktım ve baktığım gibi gülümsedim "sevgiliyiz" yazmıştı! Sevgiliydik!. Sonrası rüya gibiydi onunla hergün konuştuk her Allah'ın günü yazıştık ama o bana hiç fotoğrafını atmadı ne zaman bu konuyu açsam konuyu degiştirdi tekrar sormak istedim "Rüzgar bana ne zaman fotoğrafını atmayı planlıyorsun" tamam biraz garip birazda sert bir cümleydi ama sevgilimin yüzünü görmek en doğal hakkım!. Cevap geldi "çirkinim boşver" bu nedemek şimdi? Çok saçma bir bahane "cidden seni beğenmeyip senden ayrılıcağımı falanmı düşünüyorsun" yazdım çünkü onu gerçekten görmek istiyorum nasıl göründüğu önemli değil gözlerine bakmak istiyorum. Birkaç dakika sonra cevap geldi "öyle değil şimdilik beni görmemen en iyisi" derin bir iç çektim cevap yazmadım onu gerçekten merak ediyordum aklıma yarın okulların açılıcağı geldi buda moralimi iki katına bozdu gözlerim yavaş yavaş kapandı ve uykuya daldım. İçimden Rüzgar'a sövüyordum

End of chapter

0 comments

No comments on this chapter yet. Write the first one.