BENDEN ONA BAHSET

Bazı yerlerde kimsenin bilmediği hatta kimsenin görmedigi kör noktaların olduğunu düşünüyorum. Bu tıpkı bir evin gizli bir bölmesinin arka dolabı gibi. Ne zaman bir kayıp yaşasak kaçabileceğim saklanabileceğim görünmez gizemli bir yer.Sen hiç elindeki en deeğerli şeyin aslında bir papatya kadar yalnız olduğunu gördün mü? Yada yağmura hasret bir çöl ? Hatta bir rüzgarın savruklugunda dağılmış bir çiçek... Gördün mü? İşte bugün ben öyle bir yerde öyle derin hislerdeyim.Kim olduğumu unutmak istediğim ve zamanı arkama gömüp yoluma aşkla devam etmek istediğim bir yerde... Ne çok sevgi var. Bu sevgiden nasibini almış kalbi körelmiş ne çok mahsun var.Üzerimden atamadığım ağır bir yüküm var.Biri diğerini hiç çay içerken bile özler mi ?Ben seni çay içerken bile özledim. Gözlerdeki bıkmışlık,devrimlik,ahh o cümlelerin yarım kalışı...Biz ne zaman çaydan vazgeçtik? Oysa çok severdik çok... Çok severdim çayı ,sen konuşmayı bense konuşmayı.. Herşeyi bilen tavrın bana cahilmişim havası kattı. Oysa bende bilirdim senden önce. Herşeyi sonsuz öğrenmeyi dilerdim. Biliyor musun senden sonra herşeyi öğrendim. Ne çok çaresizlik verdin bana.Beni beğen diye güzelliği hiç bu kadar satın almak istememiştim. Param degil de kalbim elvermedi buna. Ulaşamadım o gizli dolabına,kör noktana. Çok şey vardı söylenecek ama sen biraz sus dedin. Ben yarım kaldım. Sessizligi seviyorsun diye dünyayı susturmak, durdurmak istedim. Ve ben sustum. Biliyorum ben susunca dünya susmuyor da senin için susup dünyalara değmek istedim. Ben sana yetişemedim. Herkesin bir hikayesi söyleyecek cümleleri vardı. Uğruna feda ettigi bıraktığı şeyleri... Bu benim hikayem. Bu hikâye sana lâl,sana meftun oluşum. Keşke bana yine sus desen. Ve ben kör olsam. Çay içerken Ne var " desen de sana varlığımı değil yokluğumu anlatsam. Ve dünya sussa da ben sana lâl ben sana âmâ olsam. Bu benim hikayem . Okurken kendini bulursan bil ki arka dolabımin gizli bölmesine takılmış bir kurdalesin. İyi okumalar...