Begonvil

Bazı aşklar toprağa çok erken düşer — daha adı konmadan, henüz bir tehdit olduğu fark edilmeden. Umay ve Efe'ninki de öyle bir aşktı: iki çocuğun paylaştığı yazlardan, aynı sofradan, aynı kanı taşımanın verdiği o sahte güvenden süzülüp gelen bir aşk. Umay, kuzeni ve çocukluk arkadaşı olan Efe'ye yıllar içinde, fark etmeden âşık oldu. Efe ise bu duyguyu çok daha önce, çok daha derinden taşıyordu — ama sakladı, çünkü büyüdükçe gördü ki bu sevgi, aileleri arasındaki o sıcak bağı bir anda paramparça edebilirdi. Önce mesafe koymayı denedi, sonra vazgeçmeyi. Ama kalp, mantığın çizdiği sınırları hiç tanımadı. Tam Efe'nin vazgeçtiğine inandığı anda, Umay gerçeği gördü: o hâlâ oradaydı, hâlâ aşıktı ve Umay'ın elinden hiçbir şey gelmiyordu bunu değiştirmeye. Şimdi ikisi de, imkânsız görünen bu sevgiyle, ailenin hiç söylenmeyen ama her zaman hissedilen beklentileriyle ve en çok da kendi kalplerinin inatçı dürüstlüğüyle yüzleşmek zorunda. Begonvil, sevmenin bazen bir seçim değil, bir kader olduğu.