Korkuyordum. Her gece gördüğüm o kabus tekrar ve tekrar gözlerimin önündeydi. Kahve rengindeki saçları, uzun boyuyla beni yanına çağırıyordu. Yanına gitmeyi istiyordum, koşuyordum fakat olmuyordu. Ona yetişmek imkansız bir hal alıyordu her defasında. Onu kaybetmekten korkuyordum. Nedeni belirsiz, kabuslarımı süsleyen bu yabancı bir gün göreceğim kabusta gittiği o köprüden atlaması kabusumdaki Angelina'nın korkusuydu. Geri geri adım atıyordu. İsmini dahi bilmediğim yabancıya yetişmeye çalışarak koşuyordum fakat onun tek bir adımı benim 10 adımım gibiydi. Ona doğru yaklaşmaya başladığımda durdu ve bana baktı. Ardından yanağımdan makas alarak kendini köprüden aşağı attı. Odamdaki çığlık sesiyle uyandığımda fark ettiğim ilk şey çığlığın bana ait olduğuydu.
"Angelina, iyi misin?"
Bu ses babama aitti. İçeri girdi ve elimi tuttu. O an fark ettim, onu uyandırdığım için bana öfkeliydi fakat belli etmemeye çalışıyordu.
"Sadece kabus..."
"Nasıl bir kabus? Bu denli çığlık atmana neden olan ne Angelina?"
Benim derdimi öğrenmeye çalışıyormuş gibi yapıyordu fakat elimi tutan eli sıkılaştığında bana bağırmaya başladı.
"Bu hafta 5 oldu Angelina! Beni uykumdan uyandıramazsın! Ya şu kabuslarına bir çare bul ya da uyuma! Çığlığınla uyanmak zorunda değilim!"
"Ama baba-"
Diyecekken yanağıma yerleşen tokatla başım yana çevrildi.
"Bir daha," dedi bastırarak. "Bir daha beni uyandırırsan, seni o hiç sevmediğin karanlık bodruma tıkarım. Duydun mu beni?"
Yanımdan kalkıp odanın kapısını sertçe kapatıp çıktığında yutkundum. Ağlamak beni güçsüz gösterecekti. Güçsüz bir insan değildim. Hiç olmamıştım. Fakat hasta olup sayıkladığında, kabuslar gördüğünde onu ben sakinleştiriyordum. Onun yaptığı gibi bağırmıyordum, vurmuyordum. Onun bana bu denli çıkışı canımı çok sıkıyordu. Odamın ışığını yavaşça açtım. Kitaplığımdan bir kitap alarak yatağıma oturdum ve yorganı üstüme çektim. Kitabı yavaş yavaş okuyordum. Saate bakmak aklıma gelmemişti fakat gece yarısı olduğuna emindim. Sabaha kadar kitap okumuştum.
Babam odanın kapısını çalmadan girip bana baktı.
"Hazırlan. Operasyona gidiyoruz."
"Ben gelmek istemiyorum. Her gidişimizde başka bir insan katlediliyor. İstemiyorum."
"Babana karşı gelmenin nelere yol açacağını öğrenmen gerekiyor. Eğer yarım saate aşağıda hazır olmazsan sana öğretmek zorunda kalırım. Beni zorlama Angelina!"
Kapıyı çarparak çıktı ve beni kendimle baş başa bıraktı. Yapacağı şey belliydi, ona bir şey yapmayacağımı bildiğinden yine birkaç işkence çektirip ardından o karanlık bodruma kilitleyecekti. Hayır, karanlıktan korkmuyordum. Korkum oradaki böceklere, pisliğeydi. Birçok insanı orada gözlerimin önünde öldürmüş, bana ise cesede alışmam için yaptığını söylemişti.
"Bu görüntülere alış Angelina. Yakında insan öldüren kişi sen olacaksın."
Bunu bana ilk söylediğinde gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. Beni neden katil yapmaya çalışıyordu ki? Anlam verememiştim. Hala veremiyordum.
Geçmişe dair hatırladığım neredeyse hiçbir şey yoktu. Babam bana, "Bir arbede yaşandı ve başını çok sert vurdun. Ben senin babanım Angelina. Korkma, tamam mı?" Demişti. O zamandan öncesi yoktu. Olmuyordu, hatırlamıyordum.
Yavaşça kalktım ve dolabımın önüne geçtim. Kapağını açtım ve içinden savaş anında giydiğim kıyafetlerden aldım. Siyah. Sadece siyah.
Derin bir nefes vererek giyindim. Babamın bana 'tanınmamam gerektiğini' söyleyerek verdiği maskeyi yüzüme taktım. Tanınırsam eğer canım riske girermiş, öyle söylüyordu.
Yavaş adımlarla, istemeye istemeye merdivenlerden indim ve kapıda duran babama baktım. Bana iğrenç bir sırıtışla baktı.
"Akıllı kız.."
***
Yaptığım tek şey onlarla savaşmaktı. İsimlerini bilmiyordum. Güçlülerdi. İsteseydim hepsini öldürebilirdim, buna eminim. Fakat istemiyordum. Hatta özellikle gücümü fazla kullanmamaya çalışıyordum.
"Durmak nedir bilmez misin sen!"
Onları umursamadan dövüşmeye devam ettim. Sonunda bir şey oldu...
Beyaz ip gibi şeyler atan kişi yüzümdeki maskeyi çıkardı. O an ne yapacağımı bilemeyerek sadece onlara baktım. Onlar da bana şok olmuş şekilde bakıyorlardı.
"An-Angelina..." dedi kırmızı-sarı zırhı olan adam. "Seni kaybettiğimi sanmıştım!"
Ne dediklerini anlamıyordum. Ne kaybetmesi? Bunları tanımıyordum ki!
"Siz benim ismimi.." derken babamın kolumdan çekmesiyle irkildim. Kırmızı-sarı zırhı olan adam babama doğru ateş etti ve bana yaklaştı. Beni tanımalarının verdiği şokla bir şey söyleyemiyordum.
"Kızım..."
"Ben senin kızın değilim!" dedim zorlukla. Fakat geri çekilmedim. Bana zarar vermeyecekleri aşikârdı.
"Diana Angelina Stark!" dedi bir ses bana doğru. O yöne baktığımda üzerinde Amerika bayrağına benzer bir kostüm olduğunu gördüm. Hiçbirini tanımıyordum!
"Benim ismim Diana değil.."
"Hayır öyle! Bu piç kurusu sana her ne yaptıysa bizi hatırlamıyorsun Angelina! Şimdi bizi dinle ve-" derken sözü kesildi. Babam kendi yaptığı silahla kırmızı-sarı zırhı olan adamı vurdu ve kolumdan tutarak hızla ordan uzaklaştırdı. Ne olduğunu anlamıyordum. O adam bana kızım demişti, babama ise piç kurusu. Neyin içine düşmüştüm ben?
Babam kolumdan çekerek beni portaldan içeri ittirdiğinde sırtım evin salonunun duvarına çarptı. Portalı kapattıktan sonra bana doğru yürüdü ve işaret parmağını bana salladı.
"Bana bak, ben sana demedim mi, o maske çıkmayacak diye?"
İşte başlıyordu. Şiddet, işkence, ceza...
"Kimliğin açık edildi Angelina! Bunun nasıl bir tehlike olduğunun-"
"Beni nereden tanıyorlar? Bana neden' Diana Angelina Stark' diye seslendiler? Bana durmadan kızıp bağıracağına sorularıma cevap ver!"
Elini bana doğru kaldırdığında elini tuttum. "Eğer cevap vermezsen seni acımadan yakacağım."
Elini yavaşça indirdi ve bana baktı. Ardından inandırıcı gözlerle konuştu, "Bilmiyorum Angelina, inan bana. Senin aklını karıştırmaya çalışıyorlar. Sen benim kızımsın, tamam mı?"
Söyledikleri hiç inandırıcı değildi. Ve biliyordum, uyandığımda yine o karanlık bodrumun duvarlarıyla bakışacaktım...
💚💚💚💚💚💚💚💚
EVEEET BEN YAZAR
Hepinize öncelikle bolca selamlar. Bu kitabı yazarken açıkçası cringe bişey olmasını istiyodum. Taşşağına yazılmış olsun falan
ama sanırım cringe olacak bir kitabın başını güzel yazdım. Devamında cringe ilerler mi bilmiyorum
kitabı okuyan canım arkadaşlarım, okuduğunuz için teşekkür ederim💚
~Lora
