AYŞİM

"Hani ben senin için günışığıydım." dedi çaresizce. "Sen kendi ellerinle ayşimi söndürdün, bundan sonra benden olsa olsa ayşim değil. Sadece karanlık olur." Bu son nokta olmuştu. Ve boynundaki kolyesini çıkartarak yere attı. Bakışlarım yere kaydı. Bu oydu. Benim yıllar önceden onunla birlikte ev yaptığımız zaman ona verdiğim misketti. Bunca yıldır almış ve saklamıştı. İçimi pişmanlık duygusu yer almıştı. Bu saatten sonra bizden zor olurdu. Çünkü ben onu yıkmayı değil, paramparça hale getirmiştim.