Arkasına döndüğünde şaşırmıştı Eda. Arkasında arkadaşının sevdiği çocuk duruyordu...
“Senin burada ne işin var? Hangi yüzle geldin buraya, yaptıklarından sonra hiç mi utanmadın buraya gelirken?” dedi Ferhat’a. Ferhat ise, “Lütfen bir dinler misin? Ben yaptıklarım için çok özür dilerim ama en önemlisi böyle şeyler yapmamalıydım, biliyorum. Beni lütfen affedebilir misin?” diyebildi sadece.
Eda ise gözleri dolu dolu, “Ben seni affetsem de Tanrı seni affetmez bil bunu. Ben de seni affetmeyeceğim. Kusura bakma ama senin yaptıklarını unutamadım. Kusura bakma onu unutamadım. Bu benim hatam olabilir biliyor musun? O seni bırakamadı ama beni bıraktı. Bugün gördüm biliyor musun? Özlemişim, anılarımızı özlemişim. Ben bunları sana anlatmak dahi istemiyorum. Lütfen gider misin? Gözümden gitmiyor güzel gözleri..” demişti. Ağlamaya başlıyordu yavaş yavaş...
“Eda lütfen dinle beni, bilerek yapmadım diyorum. Elimde olsa seni böylece bırakmak istemezdim. En azından dinle beni. Sadece nasıl olduğunu merak ediyor.” dedi Ferhat gözleri dolmuştu.
“Yaşamadığım hiç bir şeyi yazmadım, Ferhat. Bu cümleyi söyle ona.” dedi ve hızlıca gitti Eda...
Bir gece gelir ve tanıdığınız insanlar size düşman olur. Tanıdık yüzlerin düşman olduğu bir gece yaşarsınız. En fazla ne olabilir sadece yakındık dersiniz fakat ilerde anlarsınız yokluğunu.
Onlar öyle birini sevmişlerdi ki, açtıkları ufak bir şarkı bile gözlerinin dolmasına neden olacak şekilde etki yapıyordu. Dört tutsaktı onlar. Birbirlerine iyice alışmışlardı. O tutsaklardan sadece iki tane kalmıştı, onlar ise düşmandı birbirlerine. Dört tutsaktan iki düşmana ve dört yabancıya dönüşmüştü...
Onlarda çok sevmişlerdi birbirlerini, bir nevi incir harcıydı, delibal olmuşlardı fakat delibal’ın fazlası zarardı...
Eda yavaşça yürüdü. Nereye gittiğini bilmiyordu. “Beni vurup yerde bırakma.” demişti ona fakat o yerde onu yaralar içinde bırakmıştı...
Ferhat tekrar peşinden gitti Eda’nın. O sırada telefonda birisini arıyordu. Eda durdu ve arkasını döndü. O sırada Ferhat telefonunu Eda’nın eline verdi ve kulağına doğru götürttü...
Eda duyduğu ses karşısında sadece gözleri dolu dolu Ferhat’a bakabildi...