Cemre verdi telefonu abisine hiç bir şey bilmeden...
Abisi aldı telefonu, gördü mesajı ve sinirle, “Cemre sen kiminle mesajlaştın? Bu kim? Sen erkeklerle mi konuşuyorsun?” diye bağırdı ve ardı ardına sorular sordu. Cemre şaşırmıştı bu konuda. Ferhat ailesinin durumunu biliyordu niye böyle bir mesaj attı diye düşündü. Abisi annesinin yanına gitti ve şu sözleri söyledi, “Anne senin bu kızın erkeklerle konuşuyor. Düzen ver şu kızına yoksa ben vermesini bilirim” ve telefonu annesine verdi. Annesi abisiyle mesaja baktı ve sadece kalp vardı. Öncesi olmayan mesaja ve kim olduğuna baktılar. ‘Ferda Dershane’ diye kayıtlıydı bilinmeyen o kişi. Cemre, “Anne cidden dershaneden bir arkadaşım konuşmuştuk, iyi geceler diyerek konuşmayı kapattık.” dedi. Annesi ise, “Cemre bu konuşmanın başları nerde o zaman?” diye sordu. Cemre bir yalan bulup, “Telefonu temizliyordum o yüzden sildim.” dedi fakat annesi hiç inanmışa benzemiyordu...
Annesi o günden sonra zaten baskı yapmıyormuş gibi daha fazla baskı yapıyor ve telefonu daha sık kontrol ediyordu. Cemreyi ise “Seni dershaneden alırım, oturursun dizimin dibinde. Ben senin adını çıkartamam Cemre.” diyerek tehdit ediyordu. Cemre artık dayanamıyordu. O güzel günler gitmiş yerine sanki cehennem gelmiş gibiydi. Kötü olan hayatı daha da kötüye gidiyordu...
Cemre bir gün dayanamadı ve yakalanırsa eğer abisinin Ferhat’a bir şey yapmasından korkuyordu. Artık kendisini bırakmış Ferhatı düşünüyordu. Ve bir gün Ferhata yazma kararı aldı...
Cemre üzülse de bunu sevdiği çocuk için yapmalıydı ve yapacaktı. Ferhat’a yazdı ve ayrıldılar. Cemre nedenini söylememişti. Eğer gelecekte ne olacağını bilseydi söylerdi..
Zaman geçtikçe telefon kontrolleri artıyor ve daha fazla baskı uygulanıyordu Cemreye. Cemre ise dayanamıyordu. Kendine zarar vermeye başladı sırf abisi öğrenir ve Ferhat’a bir şey yapar diye...
Eda ile görüşmeleri azalmıştı çünkü Liseye Giriş Sınavı vardı ve ailesi Eda’nın başarısız olduğunu, Cemreyi dersten koparacağını düşünüyordu. Aslında düşündükleri şey Cemre değildi. Düşündükleri şey Cemre’nin yüksek notlarıyla övünmekti. Bü yüzden ailesi ve en çokta abisi yüzünden Eda ile buluşamıyor, konuşamıyordu...
Evde derdini dökecek kimse yoktu ve bu da onun değişik varlıklar görmesine neden oluyordu. Artık kafayı yemek üzereydi. Elinde yaşamaya değecek hiçbir şey kalmamıştı...
Bir gün gece saat 02.00’de ödevini bitirmişti. Yatmaya odasına gidicekti odasına gitti ve kıyafetlerini salonda unuttuğunu fark edip salona geri dönecekti. Tam dönerken mutfağın önünde ona bakan sarı saçlı, mavi gözlü ve güler yüzlü bir erkek çocuğu gördü. Hemen salona gitti kıyafetlerini aldı ve geri dönecekti. Fakat o şey hâlâ orada duruyordu. O günden sonra hayatı hiç normal olmadı...