ATEŞİN HALEFİ

Onu kaybetmiştik, o kurtulmuştu ama sevinemiyordum da ağlayamıyordum da, dolmuştu gözlerim ama akmıyordu o yaşlar, "cidden mi bu kaçıncı ağlayışın olacak?" der gibiydi gözlerim, kafamı hafifçe kaldırıp siyahlara bürünen insanlara baktım , gerçi biz her zaman siyah giyerdik. Bizim hayatımız doğ, içinde yaşadığın dünyayı anla ve büyüyebildiğin kadar büyü sonra öl iken bize siyahtan başka hangi renk yakışırdı? 15 yaşına gelebilen bir çocuk şanslıydı. Şu zamana kadar bir çok çocuk ölmüştü ben sadece 9 yaşımdaydım ve 17 ceset görmüştüm. Ölüm, insanlar için yok oluş bizim için kurtuluş olan ölüm bile daha tatlı geliyordu gözüme, nolurdu ki bende 18. olsam? herkese veda eden bu dünya bize etmiyecek miydi? Yaşayacaksın hatta belki yaşatacaksın dediğimiz kaç insan ölüme kucak açmıştı? Herkes yavaş yavaş kalkmaya başladı, güldüm sadece güldüm doğru seçenek bunları unutun ve kendi yolunuza bakın size öğretildiği gibi kim bilir belki bir gün azrail sizin kapınızı çalar,kurtulabilirsiniz kim bilir?