“İlk durağımız neresi kızlar?” diye sordu Thalia.
“Gerçeklikler Mağarası.” dedi Scarlett.
Gerçeklikler Mağarası, insanın kendi hakkında bilmediği gerçekleri gösteren bir mağaradır.
Kızlar mağaraya vardığında, “Eğer duvarlara bakmazsak daha hızlı geçeriz.” dedi Kimberly.
Kızlar koşarak devam ederken her ne kadar duvarlara bakmamak için direnen Kamari sonunda duvarlara bakmaya başladı. Duvarlarda anne ve babası vardı. Önce iyi bir şey zannetti çünkü anne ve babası, arada kavga etmelerine rağmen çok iyi anlaşırdı. Onların kavga ettiklerini gördüğünde bir adım geri çekildi. Onlar kavga ederken yanlarında ağzın da emzikle gülerek onları izliyordu. O kavgadan sonra babası evden çıkıp gitmiş, annesi de ona babasının markete gittiğini söylemiş. 2 gün sonra babası hiçbir şey olmamış gibi eve gelmiş. Hayatlarına devam etmişler. O günün akşamında gene kavga etmişler ve bu döngü böyle devam etmiş. Kamari 3 yaşından sonra onun yanına hiç kavga etmemişler fakat o gittikten sonra kavga başlamış.
Kamari yere oturdu. Hıçkırarak ağlamaya başlamıştı. Gördükleri kalbine bir hançer gibi saplanıyordu. “Tanrıya şükür seni bulduk Kamari.” dedi Thalia. “Ne oldu, iyi misin?” Bu sırada diğer kızlar geldi.
“Thalia, sen hiç ailen hakkında o kadarda mükemmel olmadığını öğrendin mi?” Thalia başını olumsuz salladı. “Ama ben öğrendim. Ben küçük bir bebekken sürekli kavga ettiklerini, ben büyüdükten sonra sadece ufak tartışmalar yaşadılar ve ben gittikten sonra kavga ettiklerini öğrendim. Benim normal bir ailem yokmuş. Babam olacak o adam annemle yıllarca hiçbir suçu yokken kavga etmiş. Annem bana yalan söylemiş. Ben yıllarca bu yalana inanmışım. Siz hiç böyle bir ailede büyüdünüz mü? Kızları yanlarında olduğu zaman kavgalarını duymasın diye o gidice kavga eden bir ailede? Peki sorunlu bir ailede büyüdünüz mü? Benim bir ailem yok!”
Kızlar Kamari’nin söyledikleri karşısında sadece susuyorlardı. Çünkü söyleyebilecekleri bir şey yoktu.