Aşk

Bu konak mıydı beni üzen, bir çiçek gibi yavaş yavaş solmama neden olan, yoksa babam mıydı? Babam değil miydi zaten beni gaddar, sevgisiz , sert ve soğuk bir yüreğe sahip olan adam ile evlendiren. Koskoca bir sene yaprağını döken çiçek gibi, günlerde aynı öyle yaprağından koparak düşmüştü, öyle öyle bitmişti bir sene. Kara Ağa ile bir seneyi devirmiştim. Kaç mevsim , kaç güz geçti bazen hesaplayamadım çünkü ben mevsim yazken kışın ayazında hapsolup kalmıştım bu taştan duvarlar arasında. Gelen baharların bana gelmediğini biliyordum bu yüzde beklemiyordum duvarlar arasında tomurcukların açmasını. Açsa da ne olabilirdi ki şu yaşadığım dünyada bu konakta bu duvarlar arasında beni sevmeyen bir kocayla.. O tomurcuklara çok bel bağlamak benim için faydasızdı. Hayat'ın benim önüme kırmızı halı sereceği falan yoktu. Kefenim beni beklerken.. Daha dün gibi babamın getirip beni zalimin önüne atışı. Oğlu için beni gözden çıkarmıştı! Hani nerde hangi mısralarda yazıyordu şair, kız çocuğun bir nimet olduğuna dair şiirler. Babam da anlamıştı bir gün benim bir nimet olduğumu. Anlamıştı da ondan kolumdan durup beni Mardin'in tozlu yollarında sürükleyerek getirmişti aşiretin önüne.. Şu günlerde tek düşündüğüm güneşin ufuktan erken doğup erken batması. Hayata karşı keyifsizdim. Hayallerimi kaybetmiştim ben; hayallerini kaybeden bir insanın elinde değerli hiç bir şeyi yokmuş meğerse. Hele birde kız çocuğunun elini tutması gereken babası bileğini sıkı sıkı tutuyorsa işte o zaman hepten elinde değerli bir şey yoktur.