Bölüm 5
Ölü arzusu
———
??!!
Eliot ağlıyordu ve gözlerinden akan her bir damla çok güçlü bir arzu yayıyordu. Nell ona yaklaşıp konuşmaya başladı.
Nell: Heyy, Neden ağlıyorsun?
Eliot: Şuraya bir bak.
Eliot, Eliyle bir dükkana girmeye çalışan 2 küçük çocuğu gösterdi, Nell onlara bakarak
“Hırsızlık yapmaya çalışıyorlar” dedi ve yakın mesafede olduklarından muhafızlara seslenmeye hazırlandı.
Eliot: Bekle
Nell: Neden?
Eliot: Orası bir fırın, akşamları ekmek olmaz ve kapalı zaten bir şey çalmayacaklardır.
Nell: Bir şey çalmayacaklarına emin misin?
Eliot: Hayır
Nell anlamamış bir biçimde Eliot’a baktı.
Eliot: Ondan emin değilim, ama karınları doymayacak bundan eminim.
Nell anlamış bir yüz ifadesi ile “Hm Hm” diye ses çıkardı.
Eliot: Leroy’u hatırlatıyor, küçükken her daim ilginç fikirleri olurdu.
Nell: Ne tür ilginç fikirler?
Eliot: Garip şeyler, mesela öğretmenimize insanın içindeki Arzuyu başka bir insan söküp kullanabilir mi diye sormuştu. İyi bir dayak yedi.
Nell: Ölü arzusu, bundan 200 yıl önce insanlar denemişti ve pek iyi sonuçları olmadı.
Eliot: Ne gibi?
Nell: Ölü arzusu tüketen kişiler basit bir enerjiden daha çok arzunun içinde bulundurduğu tüm yetenekleri alıyor ve bu şiddetli bir zehirlenmeye yol açıyor.
Eliot: Bunu ilk kez duyuyorum, aslında-
Nell saatin geciktiğini fark edip Eliot’un sözünü keserek onu merkeze davet etti ve içeriye girmesini sağladı. Ardından muhafızlara seslenip çocukları gösterdi.
Merkez salonunda oldukça büyük bir kalabalık vardı birden fazla Arzu ustası toplanmış ve akınların sebebini tartışıyordu.
Elliot kalabalıktan pek hoşlanmayan bir insandı ve Nell’e “Burada bir işimiz var mı?” diye sordu. Nell, “Tabii, seni tanıştırmak istediğim biri var” diyerek cevap verdi.
Nell salonun içerisinde Sherlad’ı arıyordu
Elliot: Ben bu günlük evime gitsem olmaz mı?
Nell: Hayırrr, olmaz!
Nell masadan aldığı bir içeceği Elliot’a verip “Burası düşündüğünden daha eğlenceli” dedi.
Elliot kabullenmiş bir yüz ifadesi ile Nell’i takip etti…
————————-
“Surların dışında”
Sabah vakti olduğunda bir binanın içinde uyuya kalmış olan Leroy zihninde yankılanan horlamadan rahatsız bir biçimde uyandı.
Leroy: Kafamın içinde nasıl horlayabiliyorsun? Bu çok saçma.
Darmond: Burnumun ve ağzımın sana ayak uydurmak için bir illüzyon olduğunu söylemiş miydim? Horlayan sendin mankafa.
Leroy bu açıklama karşısında bir cevap bulamayıp konuyu değiştirdi. Topladığı Arzulardan birini eline alıp incelemeye başladı.
Darmond: Onlar bir işine yaramaz, içgüdü canavar Arzusu ile beslenmez. Bana-
Leroy zihnindeki ses konuşmasını bitirmeden enerji kaynağını Arzuya odakladı. Elindeki arzuyu hissetmeye başladı ve onu tüketmek için kalbini hissetti.
ÖLÜ ARZUSU!!!
Tüketmek istediğinize emin misiniz?
Şaşırmış bir biçimde bu uyarının ne olduğunu anlamayan Leroy devam etti.
ÖLÜ ARZUSU!!!
Tüketiliyor
Enerji içine aktıkça aklının derinliklerinde bir çığlık duydu ve Arzuyu yere fırlattı.
Darmond sert bir ses ile inliyordu, Leroy bir hata yaptığını fark etmişti ve enerji kaynağını tekrardan İçgüdü yaptı.
Darmond: Beni zehirliyorsun…
Leroy: Ne? Neden?
Darmond: Bir canavar başka bir canavarın arzusu ile beslenir ise zehirlenir, bu yüzden insanları avlıyoruz.
Leroy bunu duyduktan sonra binadan çıkmaya hazırlandı.
Darmond zihninin içinden “Nereye” diye seslendi.
Leroy: Öldürdüklerimdeki içgüdüyü bulmam gerek.
Darmond: Öyle bir şey yok.
Dışarıya çıkan Leroy bir canavar bedenine yaklaşıp onu parçalamaya başladı.
Darmond: Bu sadece bana özgü bir şey.
Leroy az çok Darmond’un ne demek istediğini anlıyordu bu yüzden parçalamaya devam etti. Canavarın bedeninde arama yaparken elleri kan içinde kaldı ve “İnsan öldüremem” dedi.
Darmond buna karşılık olarak “Eğer bana insan arzusu vermez isen seni her iyileştirdiğimde geri dönüşü olmayacak hasarlar alırsın.”
“Bu da acı çekerek ölmek ile aynı şey.”
Leroy düşündü ve SINIF dedi.
SINIF!!
Destek
Yüce Darmond bedeninin her bir parçasında taşıdığı içgüdü ile istediği herhangi bir organizmayı destekleyerek “Ölüm” kavramını canlı için anlamsız bir hale getirebilir.
GÜÇLENDİRME!!
Yıkılmaz
Darmond yeteneklerini kullanırken oluşturduğu etkiler savaş boyunca belli bir ölçüde gelişim gösterir. Normalde küçük oranlarda yaşanan bu gelişme içgüdü sayesinde bir yaşam isteğine dönüşerek evrimlere yol açabilir.
Leroy: Bunlar benim yeteneklerim değil.
Darmond: Onlar bana ait.
Leroy: Benim yeteneklerim nerede?
Darmond: Unuttun mu? Sen bir silahsın, silahların yetenekleri olmaz. Zaten varken bile yok gibiydiler haksız mıyım?
Leroy yıkık bir mağazanın duvarına yaslanıp yere çöktü ve “Ben neye bulaştım.” dedi.
Darmond, “Kurtarıcın ben olduğum müddetçe.”
“Tüm hayatın günahlardan ibaret olsa bile kendi cennetine gideceksin.”
“Kabullen” Dedi.
Leroy çaresiz bir biçimde “Kabul” diye cevap verdi.
GÜÇLENDİRME!!
Vahşi
Ar- t-tık ö-ölü a-a-arzusu tük-et-t-t-ebilir-sin-iz.
Bilgilendirme sistemi bu güçlendirmeyi işlemekte zorluk çekiyordu çünkü hiç bir insan bu tür bir şeye sahip olmamalıydı!
“Lanet olsun, şimdi ne yapacağım?”
———-
Bölüm 5 Sonu
Ölü arzusu