"Yaşam yolumuzun ortasında karanlık bir ormanda buldum kendimi,
çünkü doğru yol yitmişti
Ah, içimdeki korkuyu tazeleyen, balta girmemiş o Sarp, güçlü ormanı anlatabilmek ne zor!.."
her şeyin başı olarak;
Bu kelimeleri kabullenmişti Bünyem. Karanlık orman; o her şeyin çok farklı geldiği yıldızların olduğundan daha farklı parladığı ve ay'a, yıldızlara gecenin bir yarısı kalkıp ağlayarak döktüğüm yazıları aktardığım geceydi.
balta girmemiş o Sarp orman ise benim korkularımın ve yanında aciz kaldığım küçük ruhumdu. Bu yüzden orman bana hep güçlü gelmişti çünkü bir insanın korkuları ne kadar artarsa benimsediği şey bir o kadar da büyük gelirmiş gözüne, sanki aşılamaz sandığın bir sorun gibi ve o sorun ormanın ağaçları arasında dans ediyor gibi.
yani;
