Odanın içindeki sessizlik boğucu hale gelmişti.
Yaman hâlâ fotoğrafa bakıyordu.
Fotoğraftaki Vera daha gençti.
Ama oydu.
Aynı bakışlar.
Aynı yüz.
Aynı ifade.
Vera'nın nefesi düzensizleşmişti.
"Bu mümkün değil..."
Yaman gözlerini kaldırdı.
"Ne mümkün değil?"
Vera cevap vermedi.
Çünkü sorunun cevabını biliyordu.
Yaman dosyayı masaya bıraktı.
"O gece burada mıydın?"
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda Vera başını eğdi.
"Evet."
Yaman'ın yüzü değişmedi.
Ama içindeki dengeler değişmişti.
"Neden bana söylemedin?"
Vera dudaklarını sıktı.
"Çünkü senin hatırlamadığın şeyleri ben hatırlıyordum."
Bu kez sessiz kalan Yaman oldu.
Depoya gelmeden önce birçok ihtimal düşünmüştü.
Ama bunu değil.
"Ne hatırlıyorum sanıyorsun?"
Vera yavaşça sandalyeye oturdu.
"On yıl önce buraya kendi isteğinle gelmedin."
Yaman'ın kaşları çatıldı.
"Ne demek bu?"
"O gece seni birisi çağırdı."
Yaman'ın zihninde belirsiz görüntüler belirmeye başladı.
Karanlık bir koridor.
Yağmur sesi.
Bir kapı.
Sonrası boşluk.
Her zaman olduğu gibi.
Vera devam etti:
"Burada bir deney yapılıyordu."
"Deney mi?"
"Evet."
Yaman kısa bir kahkaha attı.
Ama içinde mizah yoktu.
"Bu saçma."
"Ben de öyle düşünmüştüm."
Vera gözlerini dosyaya çevirdi.
"Ta ki her şeyi görene kadar."
O sırada odanın ışıkları aniden söndü.
Koridor karanlığa gömüldü.
Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.
Sonra ışıklar yeniden yandı.
Ama masanın üzerindeki dosya kaybolmuştu.
İkisi de donup kaldı.
Kimse odaya girmemişti.
Kimse çıkmamıştı.
Dosya ise yok olmuştu.
Yaman hızla kapıya yöneldi.
Koridor boştu.
Ancak yerde yeni bir şey vardı.
Beyaz bir zarf.
Üzerinde yalnızca tek bir cümle yazıyordu:
"Yanlış kişiye güveniyorsun."
Vera yazıyı görünce yüzünü çevirdi.
Yaman bunu fark etti.
Hem de hemen.
"Bu seni neden rahatsız etti?"
Vera sustu.
"Vera."
Sessizlik.
"Vera."
Bu kez gözlerini kaldırdı.
Ve Yaman ilk kez korku gördü.
Kendisi için değil.
Onun için.
"Çünkü bu yazıyı tanıyorum."
Yaman'ın bakışları sertleşti.
"Nereden?"
Vera'nın sesi neredeyse fısıltıya dönüştü.
"Çünkü on yıl önce bana bırakılan son notta da aynı cümle yazıyordu."
O anda depodan uzakta, karanlık bir binanın çatısında bir kişi onları izliyordu.
Elindeki dürbünü indirdi.
Telefonunu çıkardı.
Tek bir mesaj yazdı.
"Geri döndüler."
Mesaj gönderildi.
Ve birkaç saniye sonra cevap geldi:
"Bu kez gerçeği öğrenmelerine izin ver."
Çatıda duran kişi hafifçe gülümsedi.
Çünkü oyunun en tehlikeli kısmı yeni başlıyordu.