Aradan haftalar geçmişti.
Yaman'ın hayatı eskisi gibi değildi.
Eskiden geceleri kulüplerde geçiren, her gün başka insanlarla vakit geçiren o çocuk gitmişti.
Artık daha sakindi.
Daha düşünceliydi.
Arkadaşları bile bu değişimi fark etmişti.
Bir akşam yine herkes kafede toplanmıştı.
Kahkahalar yükseliyor, sohbetler sürüyordu.
Yaman masanın ucunda otururken gözleri istemsizce Elif'e kaydı.
Elif bir şey anlatıyordu.
Herkes onu dinliyordu.
Yaman gülümsedi.
Eskiden olsa böyle şeylere dikkat etmezdi.
Ama şimdi ediyordu.
Çünkü Elif'in yanında kendini farklı hissediyordu.
Tam o sırada Elif ona baktı.
Göz göze geldiler.
İkisi de birkaç saniye bakışlarını kaçırmadı.
Sonra Elif hafifçe gülümsedi.
Yaman da karşılık verdi.
Kimse fark etmedi.
Ama ikisinin de kalbi biraz daha hızlı atmıştı.
Gece ilerledikçe arkadaşlar birer birer ayrıldı.
Sonunda sokakta yalnızca Yaman ve Elif kaldı.
Beraber yürümeye başladılar.
Sessizlik vardı.
Ama rahatsız edici değildi.
Aksine huzurluydu.
Elif ellerini cebine soktu.
"Sen değiştin."
Yaman hafifçe güldü.
"İyi anlamda mı?"
"Bence evet."
Yaman birkaç saniye sustu.
Sonra gökyüzüne baktı.
"Belki bazı şeyleri geç fark ettim."
Elif merakla ona döndü.
"Mesela?"
Yaman cevap vermedi.
Sadece gülümsedi.
Çünkü cevabı biliyordu.
Ama söylemeye hazır değildi.
Henüz değil.
Bir süre sonra yolları ayrıldı.
Elif arkasını dönüp yürümeye başladı.
Yaman ise olduğu yerde kaldı.
Onun uzaklaşmasını izledi.
İçinde ilk defa uzun zamandır hissetmediği bir duygu vardı.
Umut.
Fakat hayat bazen insanlara en güzel şeyleri gösterirken, en büyük sınavlarını da hazırlıyordu.
Ve ne Yaman ne de Elif...
Yaklaşan fırtınadan haberdardı.