Alevlerin Planı

“Eğer dertsiz bir başın varsa, bil ki; o baş en yakın zamanda patlayacaktır.” Belki de bir yeri yakıp arkana bakmadan çekip gitmek çok kolaydı. Dumanların arasında kalan sanrıları oluşturan olmak eğlenceli olabilirdi. Belki de kaos bazı insanlara haz veriyordu, kim bilir. Kundakçı olmak bazılarının kulağına cesur, korkusuz, eğlenceli bir şey olarak gidiyorsa, bunu havalı buluyorlarsa, kundakçılar kendinden övünüyorsa belki de benim kendimden şüphe etmem gerekiyordu. Kundakçılar kaçardı. Hiç bir şey olmamış gibi. Yangını hiç başlatmamış, orada yokmuş, hiç var olmamış gibi kaçar, geride bıraktığı alevlerin sıçrayacağı yürekleri düşünmeden. Kundakçı olmak eğer övünülecek bir şeyse, galiba şuanda göz yaşı dökmeyi bırakıp ayağa kalkmalıyım. Başkalarının benim hakkımda ne düşündüğü önemli değilse eğer kundakçılar neden suçlansındı? Eğer şimdi bir adım atarsam pişman, bir adım geri atarsam zalim olacaktım. Peki sadece yerimde dursam? Yardım etmeyecek, kaçmayacaktım.(Kelime kısmı yetmiyor.)