ALADENİZ

1990 yazıydı okul hazırlıkları ülkenin dört bir yanını sarmıştı. Ordu’nun en uç köylerinden birinde ise gerginlik hakimdi. Köy ağasının kardeşi onun baş düşmanı ile aynı okula tayin olmuştu. İkisi meslektaş olacak, belki de ders aralarında sohbet edeceklerdi. Bunu düşündüğünde bile deliriyordu. Kardeşi öğretmendi kendisi ise doktor, onu nasıl koruyacaktı. Aklına en güvendiği arkadaşları geldi hepi topu dört taneydi zaten. Yasin savcıydı, Çağrı polis. Atay Türkçe öğretmeniydi ama memleketinden dolayı koyu Trabzonsporluydu olmazdı, takım her kaybettiğinde şuurunu yitiriyordu. Son olarak Kutay matematik öğretmeniydi aklına geldiğinde sırıttı, kardeşi Ece ile ondan daha iyi ilgilenebilecek biri yoktu. Sorun çözülene kadar Ece’ye göz kulak olabilirdi. Hemen numarayı tuşladı ancak konuşmaya diğerlerinin de katılacağından ve Trabzonspor’u iki dakika önceki maçtan yenilgiyle ayrıldığından bihaberdi. Emir Ağa, Atay tarafından özenle sunulan eziyeti çekerken komşu köyün ağası Turgut ise sağ kolu Ömer’in söylediklerini dinliyordu. Yardımcısı gerçekten felaket tellalıydı! Bir tane bile iyi haber yoktu. Vay efendim şu şunun tavuğunu kaçırmış, yok şunun tarlası yanmış. En sonunda dayanamadı, “Ömer bunaldum da bi tane mu iyu haberun yok!” “Yani yok sanırım söylemediğim son bir şey kaldı zaten.” İç çekti böyle bir cevabı anca Ömer verirdi zaten. “Komşu köyün ağasının kardeşi senin okula tayin olmuş.” Duraksadı Turgut bu kötü bir haber değildi onun için, aksine sırf aynı mesleği yapabilmek uğruna en sevmediği meslek için uğraştığı çocukluk arkadaşıyla yıllar sonra buluşabileceğini öğrenmesi uzun zamandır duyduğu en iyi haberdi. Ömer kedi olalı bir fare tutmuş, ilk defa güzel bir haber vermeyi becermişti. “Aloo düşman köyün ağasinun kardeşidur dirum! Ne diye sırıtırsen!”