Alaca

Bazı insanlar doğuştan kırık değildir. Kırılmaları öğretilir. Hera’ya Alaca dediler. Çünkü uyum sağlıyordu. Çünkü susuyordu. Çünkü işe yarıyordu. Ailesi onu devlete verdiğinde, bir kızdan çoktan vazgeçilmişti. Sistem onu büyüttü. Eğitti. Sildi. Duyguları törpülendi, adı bir lakaba dönüştü. Alaca artık bir insan değil, bir görevdi. Karşısına Gölge çıktığında, ilk kez hesaplanmayan bir şey oldu. Emirlerle yaşayan bir adam ve emirsiz kalmayı bilmeyen bir kız… Aynı sistemin içinde, aynı sona yürüdüler. İhanet bir anda gelmedi. Sessizce başladı. Tıpkı sevgi gibi. Alaca, bir düzenin insanı nasıl silaha dönüştürdüğünü, itaatin nasıl ölümden daha sessiz olabildiğini anlatan karanlık bir hikâye. Bu kitapta kahraman yok. Sadece geriye kalanlar var. Ve bazı lakaplar… İnsandan daha uzun yaşar.