Gözümü açtım. Yaşıyor muyum? Kulağımın dibinde dıt dıt öten sesin beni rahatsız ettiğini düşünürsek evet, yaşıyorum.
Bu kaçıncı intihar girişimim hatırlamıyorum. Ama hala yaşıyorum işte.
İstemsizce elimi kulağıma götürdüğümde, biri bileğimi tuttu. Annem Agatha. Kendisi veteriner.
-jayla, ne yaptığını sanıyorsun?
Cevap vermedim.
-tamam, bir yerin ağrıyabilir. Ama onlarca hap yutmak buna iyi gelmez. Sen 5 yaşında değilsin.
Yuttuğum hapları iyileşmek için yuttuğumu sanıyor.
Bunu söylerken ciddi mi, değil mi bilmiyorum, ama pek hoş değil. En azından iyi olup olmadığımı sormakla başlayabilirdi.
-yarın kavga etmenin yasak olduğu bir okula gideceksin. Eline kalem sapladığın kızın annesini ikna etmeye çalışmaktan 3 gündür işe bile gidemiyorum. Başıma birde bu olay çıktı. Saçma şeylerle uğraşmaya bir son ver ve eve gidip yeni okulun için hazırlan. Ben kliniğe gidiyorum.
Zaten birkaç ay önce okul değiştirmiştim..
Annem gittikten sonra tavanı izleyerek serumun bitmesini beklemekten başka hiçbir şey yapmadım. Serum bittiğinde nihayet hastaneden çıkıp eve gidebildim.
Kulaklıkla müzik dinlemekten başka hiçbir şey yapmadım. Sevdiğim müzikleri dinlemenin beni intihardan alıkoymasını umarak akşam yemeğimi yedim. Annem hala eve gelmemişti. Köpeğim William ile oynayıp annemibeklemeden uyudum.
Merhaba, ben jayla. Sessiz ortamları ve huzurlu şarkıları severim. Annemle birlikte sıradan bir hayatım var. Babam ben küçükken bir kaza sonucunda vefat etti. Kedileri her ne kadar çok sevsemde, alerjim olduğu için onlara yaklaşamıyorum. Bu yüzden William adında golden cinsi bir köpeğim var. Koyu mavi en sevdiğim renk. Tavuk yemeklerine bayılırım. Yüzme bilmiyorum falan işte.