Aradan üç gün geçmişti.
Zeynep, emanet dolabından aldığı çantayı odasındaki dolabın en üst rafına saklamıştı. Defteri ise her gece yeniden okuyordu. Belki gözünden kaçan bir ayrıntı vardır diye her satırı tekrar tekrar inceliyordu.
O gece defteri yeniden açtığında, sayfaların arasından daha önce fark etmediği küçük, katlanmış bir kâğıt yere düştü.
Kâğıtta yalnızca bir koordinat ve tek cümle vardı.
"Beni gerçekten bulmak istiyorsan, buraya gel. Ama yalnız gel."
Zeynep hemen telefonundan koordinatı kontrol etti.
Harita, şehir dışındaki eski ve yıllardır kullanılmayan bir fabrikanın yerini gösteriyordu.
Tam o sırada telefonu çaldı.
Arayan numara gizliydi.
Titreyerek açtı.
Karşı taraftan yalnızca fısıltıya benzeyen bir kadın sesi duyuldu.
-Defteri bulduğunu biliyorum.
-Ela... sen misin?
Kısa bir sessizlik oldu...
Sonra aynı ses telaşla konuştu.
-Hayır! Beni dinle. Mustafa seni de izliyor. Sakın fabrikaya gitme!
Bir anda telefon kesildi.
Zeynep defalarca geri aramaya çalıştı ama ulaşamadı.
Tam o sırada telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara
"Telefonu açmamalıydın."
Ardından ikinci mesaj geldi.
"Artık seni de biliyorum."
Zeynep'in elleri buz kesmişti.
Perdeyi yavaşça araladı.
Apartmanın karşısındaki sokak lambasının altında siyah kapüşonlu biri duruyordu.
Bu kez kaçmıyordu.
Sadece gülümsüyordu.
Ve elini yavaşça kaldırıp Zeynep'e doğru salladı...
