الفصل 9

--- Kibo, bir anda nefesi kesilmiş gibi doğruldu. Kalbi göğsüne sığmıyor, alnından terler süzülüyordu. Odayı tanımak birkaç saniye sürdü; karanlık, perdelerin arasından sızan solgun sabah ışığı, sessizlik... Her şey normaldi — ama rüyası öyle değildi. Ellerine baktı; hâlâ titriyordu. Rüyada gördüğü şey o kadar gerçekti ki, hâlâ Lucas’ın yüzündeki korkuyu, yağmurun sesini, No-uel’in çığlığını duyuyor gibiydi. Başını iki eliyle kavradı. “Ben… ben gerçekten…” diye mırıldandı, ama cümleyi bitiremedi. Sonra aynaya baktı. Karşısındaki kişi yorgun, solgun ve yabancıydı. Sanki dün geceki Kibo değil, başka biri olmuştu. Telefonu titredi. Ekranda No-uel yazıyordu. Kibo bir an kararsız kaldı, sonra cevapladı. “Günaydın…” dedi No-uel’in sesi, çekingen. “Kibo, dün seni göremedim. İyi misin?” Kibo derin bir nefes aldı. “Bilmiyorum. Bir rüya gördüm. Korkunçtu.” “Anlatmak ister misin?” diye sordu No-uel. Kibo gözlerini kapadı, rüyanın yankısı hâlâ zihnindeydi. “Hayır… sadece birine zarar verdim. Ama ben öyle biri değilim, değil mi?” No-uel duraksadı. “Hayır, değilsin. Sadece çok incindin.” Bu söz, Kibo’nun içinde bir düğümü çözdü. Gözlerinden yaşlar süzüldü, ama bu kez sessizce. “Belki de… affetmeyi öğrenmeliyim,” dedi. O anda güneş perdelerin arasından bir çizgi gibi süzüldü; ışık Kibo’nun yüzüne vurdu. O rüya, içindeki fırtınayı susturmamıştı ama yönünü değiştirmişti. Şimdi artık bir karar vermesi gerekiyordu — kaçmak mı, yoksa yüzleşmek mi. ---