Chapter 11

---Bölüm 11 – “Sadece Yeşiller Değil, Kırmızılar” .Sabahın erken saatleriydi. Güneş okulun bahçesine yeni düşüyor, ağaçların arasında altın sarısı ışıklar süzülüyordu. Kuşların sesiyle birlikte kampüs yavaş yavaş uyanıyordu. Herkes haftaya isteksiz başlamış gibiydi… ta ki okulun büyük kapısından iki yeni öğrenci girene kadar Kapıdan giren ilk kişi, uzun saçlarını arkaya toplamış, kendinden emin bir adımla yürüyen Ji-a’ydı.Arkasında, biraz daha sessiz ama yüzünde aynı parlak gülümsemeyle Ha-rin geliyordu.İkisi de sanki sıradan öğrencilerden değildi — hem dış görünüşleriyle hem de taşıdıkları o “farklılık” hissiyle dikkat çekiyorlardı. Ji-a’nın gözleri ilk anda bahçedeki kalabalığı süzdü.Gözlerinde bir tür ışıltı vardı; sıcak mıydı, yoksa tehlikeli mi, kimse tam anlayamadı.Bir grup öğrenci onları konuşmaya başladı hemen. “Yeni gelenler mi onlar?” “Duydum, Singapurluymuşlar.” “Gülümsemesine bak ama… biraz da ürkütücü değil mi?” Küçük fısıltılar arasında Ji-a yürümeye devam etti.Bir anda bakışları Kibo’ya takıldı. Kibo o sırada tek başına, duvarın dibinde sessizce oturuyordu.Ji-a’nın dudak kenarı hafifçe kıvrıldı — ne düşündüğü belli değildi, ama o an Kibo başını kaldırıp kısa bir an için göz göze geldi onla.Sadece bir saniye sürdü, ama o saniye bir kıvılcım gibiydi. Ha-rin ise ablasının aksine daha utangaç görünüyordu.Ama Joon-seo okulun merdivenlerinden indiği anda, Ha-rin’in adımları durdu.Bir an nefes bile almadı sanki.Joon-seo, elinde kahvesiyle, kimseye aldırmadan yürüyordu. Ha-rin ise onu izlerken farkında olmadan gülümsedi.Ji-a kardeşinin bu bakışını fark etti.Yanına yaklaşarak alçak sesle fısıldadı: “Dikkatini fazla belli etme, Ha-rin.” Ha-rin cevap vermedi, sadece başını eğdi.İkisinin yürüyüşü, okulun atmosferini değiştirmişti. Herkes fısıldıyor, herkes onların kim olduğunu konuşuyordu.Ama Ji-a hiçbirine aldırmadı.Bir an durdu, rüzgâr saçlarını savurdu.Ve gülümsedi.O gülümseme masum görünüyordu ama arkasında başka bir şey vardı.Sanki okulun düzenini altüst edecek bir şeyin başlangıcıydı .---