İstanbul yağmurunun altında sahafın tentesine sığınan Elif’in yanına Çınar geldi. Herkese mesafeli olan Çınar, cebinden Elif’in aylardır aradığı o eski romanı çıkardı. Bu incelik ve Çınar’ın yumuşak bakışları Elif’in kalbini hızla çarptırdı; sahafın önünde çay içerken içini büyük bir mutluluk kapladı.
Ancak huzur kısa sürdü. Çınar, Elif’i eve bıraktıktan hemen sonra gelen bir telefonla karanlık sokaklara koştu. Elif peşinden gitti ve onu eski bir depoda belalı bir grupla karşı karşıya buldu. Çınar, arkadaşlarını korumak için suçu üstlenip kendini ateşe atıyordu. Verdiği sözleri yine unutup belaya bulaşması Elif’i deliye döndürdü. Saklandığı yerden fırladı: "Çınar! Yeter artık!"
Elif’in aniden ortaya çıkmasıyla adamlar söylenerek uzaklaştı. Tenha sahile vardıklarında Elif gözyaşları içinde bağırdı: "Sana bir şey olsaydı ben ne yapardım?"
Çınar tek kelime etmeden Elif’i sıkıca kucağına çekti. "Seni asla bırakmayacağım," diye fısıldadı. "Söz veriyorum."
Elif başını onun göğsüne yasladı. Çınar’ın tehlikeli dünyası içini derin bir üzüntüyle kaplasa da artık birbirlerinden kopamayacaklarını biliordu.