Çoğu gece hasta olduğumu söyleyip ailemle kalıyordum.Geceleri o 'şey'le yalnız kalmak istemiyordum.
Bu şey nedense annem yanımdayken hiç ortalığa çıkmıyordu.Aynı şey babam için de denebilirdi.Ama onu uykusundan uyandırmak çok zordu.
Bir kaç ay sonra,artık gece ziyaretçime alışmıştım.Bunu bir arkadaşlık olarak düşünmeyin.Sadece onu kabullenmiştim.
Günler daha da zorlaşıcaktı.
Büyük babam hasta olmuştu.Ölücekti.Annem onun yanında kalmaya başlıyordu.O gün hemen eve koştum ve alt kattaki yatağın üzerine tüm eşyalarımı koydum.Oraya gelmesini istemiyordum.
Karanlık olunca,yatağıma uzandım.Annemin evde olmadığını bilerek.Ne yapacağımı bilmiyordum.Tek planım,mücevher kutusundan hac ı almaktı.Ailem o kadar dinlerine bağlı olmasa da,tanrı ya inanırdım ve beni koruyacağını bilirdim.Yorganımın altından haç'ı tutarken,sabaha kadar uyanmamayı umut ediyordum.Ne yazık ki bu gece en korkunç olanıydı.
Yavaş yavaş uyandım.Oda karanlıktı.Hiç bir ses yoktu.Nefes alma,gıcırdama,hiçbiri.Odacansız duruyordu.Cansız,ama boş değil.
Gece ziyaretçisi,alt yatakta değildi.Benim yatağımdaydı!Çığlık atmak için ağzımı açtım,ama hiç bir şey diyemedim.Hareketsiz durdum.Eğer çığlık atamadıysam,uyanık olduğumu öğrenmemeliydi.
Onu görmüyordum,ama hissediyordum.Yorganımın ucunda duruyordu.Hissettiğim ağırlığı asla unutamıyacağım.
Eğer yaz mevsiminde olsaydık,birazda olsa ışık olurdu.Ama kışın hiç bir ışık olmuyordu.Bu yüzden zifiri karanlıkta yatıyordum.