Kapımı açtığım anda, alnı kesilip içi açılmış bir şekilde yerde yatan babamı mı görmüştüm? Gözlerinin içi bembeyazdı... Çoktan ö-ölmüştü...
Tame: BABAAAAAAAAAAAAAAAA!!!
Hemen babamın yanına koşup onun yanında diz çökmüştüm. Gözyaşlarım çoktan kendilerini serbest bırakmıştı. Bunu yapsa yapsa Karasho denen şahıs yapardı! Aşırı SİNİRLENMİŞTİM! Gözlerimle Karasho'yu aramıştım. Koltukta oturuyordu... Aşırı sakindi. Bu sakin tavrı beni daha da SİNİRLENDİRMİŞTİ!
Karasho: Tame... Planım başarısız sonuçlandı. O kişi baban değildi. O taş onda değildi. Ben de şaşırdım. Bunu hiç düşünmeden yaptığım için pişmanım... Düşünüp yapacaktım, heh...
Tame: HALA GÜLÜYOR! BABAM ÖLÜYOR BURADA, YARDIM ET!
Karasho yavaşça koltuktan kalkıp yanıma doğru geliyordu. Merdivenlerden yavaşça çıkıyordu. Etrafa daha iyi baktığımda her yerin ıslak olduğunu fark etmiştim. Garip kokuyordu... Ne yapacağımı bilemiyordum.
Karasho: O çoktan öldü, Tame... Bunları hem taşı bulmak için hem de Tynes'ımı geliştirmek için yaptım. Bir taşla iki kuş düşürecektim. Ne yazık ki taşıma isabet eden tek kuş baban oldu.
Tame: N-Ne... NEDEN BAHSEDİYORSUN SEN?!
Karasho: Tame, başından beri BU ANI BEKLİYORUM! BEN, TAŞI ALAN SOYU YOK EDECEĞİM!
Tame: BUNU BİZE NEDEN YAPIYORSUN?! KARASHO! SENİN GELDİĞİN İLK GÜNDEN BERİ KÖTÜ BİRİSİ OLDUĞUNU BİLİYORDUM! BABAM DA BİLİYORDU AMA SANA GÜVENMİŞTİ, BUNA EMİNİM!
Karasho: İlerde anlayacaksın, Tame...
Aşırı SİNİRLİ ve ÇARESİZ bir şekilde Karasho'ya bakıyordum. Bir anda Icy, Karasho'nun arkasındaki mutfaktan elinde bir tava ile çıktı. Ağlamıştı... Kızgındı... Bir de üzgündü... Psikolojisi bozulmuştu. Karasho bana doğru bir yumruk savuracakken,
Karasho: TABİ YAŞAYABİLİRSEN!
Icy: HAAA!
Ablam, Karasho'nun kafasına tava ile vurmuştu! Ben de hemen ayağa kalktım. Karasho birazcık kafasını eğdi... VE KAFASINI TERS ÇEVİRDİ! Ablamın yüzüne baktı... BU İMKANSIZDI!
Icy: AAAAAAAAAAAA!
Karasho: O metal parçasıyla beni mi öldüreceksin?
Karasho bir anda ablamın karnına koca bir yumruk attı! Ablam kapıya kadar uçtu. Karasho kafasını eski haline getirip saçlarını havaya attı ve bana bir bakış attı..
Hızlıca bana yumruk attı. Ben de sağa doğru dönerek yumruğundan kaçtım ve yüzüne yumruk atmaya çalıştım. O da benim yumruğumdan kaçtı. Bana tekrar yumruk atacaktı, ancak onun yumruğuna yumrukla karşılık verdim.
Karasho: Hızlı olmanı beklemiyordum ama YETERSİZ!
Dediği anda diğer eliyle karnıma sertçe bir yumruk attı. Yere düşmüştüm. Korku ve çaresiz bir ifade ile Karasho'ya baktım... Cebinden bir sigara çıkarmıştı.
Karasho: Tame, sen beni bu sigara ile yakalattırıp evden kovdurmaya çalışıyordun, değil mi? Hah! Bu sigara, senin sonunu getirecek şey olacak olması çok ironik!
Ardından sigarayı yakarak yere attı. Etraf bir anda yanmaya başlamıştı! Etraftaki ıslaklığın benzinden kaynaklandığını o an fark ettim. Karasho gece evin her yerine benzin dökmüştü! O, evin yanmasını umursamıyordu. Çakmağı cebine koyup bana gülümseyerek baktı.
Tame: K-Karasho! Lütfen dur!
Karasho: İş çoktan bitti.
Tame: Acı bana Karasho! Lütfen!
Karasho: Acımak yok... ÖLÜM VAR, TAME!
Tam o anda dış kapı açıldı! Saat 06:30 olmuştu! Ryujin, evin yandığını görünce hemen içeri girdi. Kapının yanında olan ablamı hızlıca dışarı çıkarttı ve içeri doğru hızla koştu. Evimiz yanıyordu... Ryujin, alevlerin içinden koşarak Karasho'ya yumruk atacak gibi yapıp ona çelme taktı. Ardından hızla elimden tutup beni dışarı çıkarttı.
Evin içine son kez baktığımda, Karasho'nun bize doğru koştuğunu gördüm. Ancak tam bize ulaşacakken evin tavanı çöktü! Karasho, taşların ve alevlerin altında kaldı... Hızla Ryujin'in arabasına binerek evden uzaklaştık. Babam, annem ve Karasho... orada hayatını kaybetmişti.
Vael hayatını kaybetti.
Tiay hayatını kaybetti.
Karasho hayatını kaybetti.
7.Bölüm Sonu.