Bazı duyguların tarifi çok zordur . Kendine bir şekilde açıkladığını düşünürsün ama aslında aklının bir köşesinde öylece duruyordur . Ne açıklayabilirsin ne de yok edebilirsin . Dil tutulur akıl anlayamaz kalp sessizce paramparça olur. Derin bir nefes almak istersin ama aldığın nefes bile vücuduna iyi gelmez kalbini yorar. Kalbin çok yorulmuştur artık ama aklın kontrolü kaybettiği için hiçbirşey yapamaz. Aslında insanı ayakta tutan beyni değil kalbidir . Kalp zarar görünce tüm denge bozulur. Belirsizlik insanın içinde kocaman bir boşluk oluşturur ne yaparsan yap bir türlü kapanmaz . Kendini dümdüz upuzun soluk renkte sokak lambaları olan bir yolda tek başına yürümeye çalışıyor gibi hissedersin . Adım atmaya halin bile yoktur çünkü yolun sonunda hep sakladığın bir kenara attığın duygular karşılar . Bir türlü varmak istemezsin . Yol hem çok zor ama bir o kadar da yavaş ilerler. Böyle durumlarda yolda ilerlemeyi anlatmam gerekirse...
Hani uzun yolculuklara çıktığımızda kafanı arabanın penceresinden kaldırıp uzaktaki dağlara bakarsın arka fonda tam da senin duygularını anlatan bir şarkı bir süre git gide yaklaştığını düşünürsün ama aslında bir türlü yaklaşamamışsındır. Müzik sana bazı şeyleri hatırlatır boğazın düğümlenir gözlerin dolar ama bir damla gözyaşı bile akıtamazsın . Boğazın düğüm düğüm olur zar zor yutkunursun . Hemen kendine çeki düzen verip yüzüne de sahte bir gülümseme ekleyip yola öyle devam edersin. Aslında herşeyi kendi iç dünyanda yaşıyorsundur . Belki anlaşılmamaktan korkmuşsundur . Belki aklındaki tüm belirsizlikleri anlatmak istemişsindir . Dilinin ucuna kadar gelmiştir ama nafile çünkü kendine bile anlatamaya halin kalmamıştır. Herşeyi konuşup anlatabilen sen artık sessiz sakin biri olmuşsundur . Etrafından da duymaya başlarsın bir süre sonra . Sen böyle değildin noldu sana diye . Artık belirsizlik yüzünde izler bırakmaya başlamıştır. Gözlerindeki ışığı , yüzündeki mutluluğu almıştır gözünün feri gitmiştir Sen yine de kabul etmek istemezsin . Yola öyle ya da böyle yavaş adımlarla devam edersin. Bazen yürümeye ara verirsin . Bir köşede dinlenirsin . Hemen kendini bir yere atarsın soluk soluğa . Aklında o kalbinde de o vardır sadece . Yükün ağır yolunda çok uzundur. Gökyüzüne baksan da gözünü de kapatsan hep bir yerde bir şekilde anılarınız canlanır . Birşeyi çok iyi anlamışsındır aşık olmuşsun hem de sırılsıklam . Yüzünde anlamsız bir tebessüm oluşur kalbin çok kısa bir süre dahi olsa canını yakmaz artık . Bi anda yüzü belirir , gözlerinin içine bakıyordur , sesini duyarsın sana sesleniyordur ama hepsi kısacık bir andır . Adını mırıldanırsın kısık bir sesle ama artık karşında sana bakan ne bir çift göz ne de sana seslenen kimse yoktur. Tekrar üzülürsün ama elinden birşey gelmez . Yola devam etmeye karar verirsin başın öne eğik arada bir arkana bakarsın ne kadar uzaklaştığına bakarsın . Daha çok gidememişsin devam edersin yürümeye . Gidersin ama nereye gittiğini bilmeden adım atmaya devam edersin. Daha ne kadar engel , viraj ya da ne kadar engebeli olduğunu göremezsin . Eğer yolun sonunu görebilseydin yine de aynı yolda yürümeye devam edermiydin . Devam edebilir miydin ? Ya da duygularını bir kenara atıp biriktirmeye devam eder miydin ?
Umarım her yolun sonundaki çıkmaz gibi görünen karışık duygular sizi yıpratmadan aklınızdaki, kalbindeki kişiyi karşına çıkarır . O zorlukları beraber yok edip . Hayalinde de canlandığı gibi sana bakan bir çift göz gözlerinin içine bakıp sana seslenip kollarını sonuna kadar açmış sizi bekliyordur. Birbirinize pamuk ipliği ile değil kaderin sizi birbirinize bağladığı kırmızı aşk ipine bağlısınızdır ...
