Yetimhaneden kaçmanın tehlikeleri ve bilinmezliklerle dolu olduğunu biliyordu, ancak bu korkuları, içinde taşıdığı umutsuzluk ve çaresizlik hisleriyle birleşince, onu cesaretlendirmeye yetmiyordu. Ancak bu gece, kaderin ona bir şans daha verdiğini hissetti ve artık kaçış planını hayata geçirmenin zamanının geldiğini düşündü.
Hiroshi, yıllarca yaşadığı yetimhaneden uzaklaşmak ve yeni bir hayat kurmak için gerekli hazırlıkları yapmıştı. Hızlı adımlarla koridorlardan geçerek, sessizce odasına gitti ve sırt çantasını hızla topladı. Gözyaşları, yanaklarından süzülerek düşerken, kalbinin atışları o kadar güçlüydü ki, sanki tüm yetimhane bunu duyacakmış gibi hissetti. Yavaşça kapıyı açtı ve koridorun boş olduğunu görmesi ona biraz rahatlama sağladı.
Odasından çıktıktan sonra, titrek adımlarla merdivenlere ilerledi. Her adımda, geçmişte yaşadığı acılar ve travmalar anılarla birlikte zihnini sarıyordu. Ancak, bu sefer arkasına bakmadan ilerledi. Cesareti, umudunu yeniden canlandırdı ve ona güç verdi. Biliyordu ki, artık geriye dönüş yoktu.
Yetimhanenin kapısını sessizce açtığında, gece sokakları ona kucak açtı. Havanın serinliği, yüzüne çarpan rüzgar, özgürlüğün kokusunu getiriyordu. Hiroshi, adımlarını hızlandırdı ve caddenin karanlığına karıştı. Kimse onu takip etmiyordu. Ancak, yetimhane yetkililerinin peşine düşmesi an meselesi olabilirdi. Bu nedenle, güvenli bir sığınak bulması gerekiyordu.
Hiroshi, yol boyunca sessizce ilerledi. Biraz uzaklaştıktan sonra, küçük bir parka ulaştı. Oturduğunda, kalbinin hala hızlı atışları durmamıştı. Bu park, güvenli bir sığınak olabilirdi. Etraftaki ağaçlar ve banklar, ona bir süreliğine koruma sağlayacaktı. Biraz soluklandıktan sonra, planını yapmaya başladı.Hiroshi kaçmayı başarmıştı evet, fakat sürekli olarak bu parkta kalamazdı. Geleceğe dair umutlarını tazeleyen genç adam, yarın için belirlediği hedeflerle doluydu. İlk işi, kiralık bir ev bulmak ve ardından bir iş bulmaktı. Bu düşüncelerle dolu bir şekilde parkta otururken, Hiroshi'nin gözleri yavaşça kapanmaya başladı.
Gözkapakları, yorgunluk ve belirsizlikten dolayı ağırlaşarak aşağı doğru süzüldü.