İttirmeye çalıştım. O sırada birisi o sarhoş adamı benden uzaklaştırdı
O kişi Minho'ydu...
"Teşekkür ederim."
Dedim ne kadar söylemek istemesemde.
"Bu saatte neden hala dışarıdasın? Gördün mü ya ben burda olmasaydım!"
"Bana laf ediyorsun ama sen neden dışarıdasın?"
"Seni ilgilendirir mi?"
"Benim dışarıda olmam seni ilgilendiriyor ama!"
"Bunları söylemek yerine seni kurtardığım için teşekkür etmen gerekiyor, seni ikinci kez kurtardım!"
Demişti. Yine benden nefret edişi ve ablam gelmişti aklıma.
Yüzüm bir anda düşmüştü.
"Gerçekten sadece suratını mı asacaksın?"
Hiç bir şey demeden yanından gittim.
Benden gerçekten nefret ediyordu.
Bende ondan.
Ama yanılmışım ben ona hala aşığım.
Neden lanet olası o kalbim hala kararsızdı?
Changbin beni seviyordu ve aynı benim gibi hissediyor olmalıydı.
Ama onunla çıkamazdım. Kendim gibi onun da duygularıyla oynayamazdım.
Ben hala nefret ettiğim adama aşıktım.
Changbin'in gözü bana bakarken parıldıyordu, benim ise Minho'ya.
Aşk bazı kişiler için sadece acıydı.
Changbin neden bana aşık olmak zorundaydı?
Yanındayken mutlu olduğum tek arkadaşımıda kaybetmiştim.
Aynı ablam ve Minho'yu kaybettiğim gibi.
Bu dünyada hep kaybeden olmuştum.
Gerçekten hiç mutlu olamayacak mıyım?
Benim hayatım iyi sonlu bitemeyecek mi?
Belkide olması gereken budur.
Boynumdaki kolyeyi çıkarttım.
Ve kolyeye baktım. Onu sonsuza dek saklayacağım.
Arkadaşlığımız bitsede bitmesede.
Hayatımda ablam dan sonra beni seven tek kişinin hediyesini hayatımın sonuna dek saklayacağım!
Changbin ile aramın bozulmasını istemiyordum.
Ama bunu yapmam onun iyiliği içindi onun duyguları ile oynayamazdım.
Changbin ile arkadaşlığımızı bitirecektim...
