YIKIM

Savaşın başında, Almanya'da genç bir asker olarak gönüllü olarak savaşa katılmıştım. Aynı yaşta olan arkadaşlardan bazılarında benim gibi cepheye gitmeye karar vermişlerdi. Askeri eğitimimiz verildikten sonra, Doğu Cephesi'ne gönderildik. Cepheye vardığımızda, Sovyet Ordusu'nun güçlü bir savunma hattı kurduğunu gördük. Savaşın çıkışıyla birlikte, ben ve arkadaşlarımın cephede savaşmaya başladık. İlk başlarda, kısıtlamalar Birliği'nin büyük bir sergilemediğini fark ettik. Zamanlar, savunmalarını kırmayı başardık ve ilerlemeye başladık. Ancak, bu ilerleme yüksek bir bedelle geldi. Savaşın yıkımını ve insanların acısını gözlemlemek beni derinden konuşarak. Savaşın yıkımını izlemek beni hem korkutuyor hem de üzüyordu. Ailelerin ölümlerine tanık olmak, onların hayatlarına son vermek, beni içten içe rahatsız ediyor. Savaşın ilerledikçe, benim ve ailemin sayısında azalmaya başladı. Cephe hattında savaşırken, ölümün hiç beklemediğimiz anlarda geldiğimizde fark ettik. Ölüm korkusu, her zaman yanımızdaydı. Savaşın sonunda, Alman saldırısı yenilgisi kesinleşti. Buna rağmen, ben ve eşimin sonuna kadar savaştık. Savaşın sonunda, çok azımız hayatta kalmıştık. Savaşın yıkımını görmek, insanların hayatlarına son vermek, beni derinden etkilemişti. Savaştan sonra, bu yaşamı unutmak mümkün değil.