YALAN

*BEN* Herşey tam olarak hayata göz açdığım günden beri başladı soyuk bir kış ayı hayata gözümü açtım ne güzel bir tesadüf ki babamın doğum günü be doduğum babama en iyi bir hediyyemiydim yoksa tamamen bir kabusmu çoçuken bir hastalığım vardı saatlerce alıyormuşum ve annemde uykusuz kalıyormuş artık 11 yaşına gelmişdim annemse bir hastalıa yakalanmışdı ismini bilmiyorum amma ağzını sım sıkı kapatıyor elleri titriyor ve kendinden göçüyordu artık buna alışmıştık korkmuyorsum amma bir gün ben hastaydım yemek yemiyordum uyumak için yata girdi bir süre sonra açıktım canım annem bana yemek ısıtı afiyetle yemeyi yedim annem beni anlımdan öpüp iyleşiceksin merak etme diyib benimle beraber uyudu gözümü kapatım keşke uyanmasaydım gözümü açtım babam anemin üzerinde durmuş du ve anneme süni tenefüs yapıyordu mense annemin hastalığının tutuğunu anlamışdım hem yerimnen sıçrayıb diyer odaya ablam babaannem ve dedemin yanına koşdum ışığı açıp onları uyandırırken babam yüksek bir sesle bağırdı hemen yanına koştuk annemin göğsu mos mordu artık nefes almıyordu ayağna kapılıb ağamaya bağşladım artık sabah olmuşdu herkes burdaydı babam konuşmuyor halalarım saçını yoluyor küçük ablama bağrıyor büyük ablam konuşamıyordu o gün benim lanet olası bu dünyayı keşfettim gündü ve tabi büyük bir yalan hikayenin başladığda bir gün