YABANCILAR

Rasih hiçbir zaman konuşanlardan biri olmadı. O daha çok dinleyen, izleyen ve söylenmeyenleri fark eden taraftaydı. Aynı sınıfta, aynı ortamda, aynı insanların içinde bulunmasına rağmen herkesin birbirine ne kadar uzak olduğunu hep hissediyordu. Konuşmalar vardı ama anlam yoktu. Gülüşler vardı ama gerçek değildi. Her şey sanki yüzeyde kalıyordu. Aden ve Ecrin de o kalabalığın içindeydi. Yan yana duruyorlardı ama aynı yerde değillerdi. Onların arasında ne olduğu kimse tarafından tam bilinmiyordu. Herkes bir şey söylüyor, bir şey uyduruyor ama gerçek hiçbir zaman ortaya çıkmıyordu. Rasih ise bu belirsizliğin içinde, onları anlamaya çalıştıkça daha fazla detaya takılıyor, daha fazla şey fark ediyor ve fark ettikçe kendinden uzaklaşıyordu. Çünkü bazı ilişkiler dışarıdan görüldüğü gibi değildir. Ve bazı insanlar, en çok yanında olduklarında bile yabancı kalır. Rasih için bu sadece iki insanın hikâyesi değildi. Bu, herkesin birbirine ne kadar uzak olduğunun hikâyesiydi.