VİRANE

Sessizlik... Tek duyduğum şey sessizlikti. Nefes dahi almıyordum sesim çıkmasın diye. Bu sessizlik büyüsünü bozan tahta zeminde ürkütücü çıkan bot sesi. Yaklaştıkça daha da artan tahtanın korkunç sesiyle karışan kalp atış sesim. Sanki her adım sesinde kalbime yediğim hançeri döndürüyorlar gibiydi. Adım sesi durdu bu sakinleşmemi sağlaması gerekiyorken daha da gerilmeme kanımın çekilmesine sebep oldu. Nereye kaybolmuştu? Saklandığım dolabın kapısını hafifçe aralayarak etrafa baktım. Kapkaranlıktı etraf sadece pencereden içeriye süzülen ayın ışığı giriyordu ama o kadar cılızdı ki hiçbir faydası yoktu bana. Yine o buz gibi sessizlik oluşmuştu. Gitmiş miydi? Ama ayak sesleri yükseldi yükseldi ve kesildi. Gitmiş olamaz ama neredeydi? Kafamı biraz daha dışarı çıkarmaya çalıştım etrafı görmek için ama eskimiş tahta dolabın kapağı gıcırdayarak açılınca artık kalbimin atışını yavaşlatmam imkansızdı. Hemen dolabın kapağını tutup kapadım ama adım sesleri şiddetle arttı ve ben daha kapıyı kapayamadan odanın girişinde biri belirdi. Uzun paltosuyla güçlü gövdesi kapıdaydı. ‘’İşte seni buldum!’’ ~~~yakında~~~~~