Skip to content

Vanadinit

Chapter 2 · 3 min read

Vanadinit

Chapter 2

Vanadinit Kasabası

"Sonunda geldik işte Vanadinit " dedi Roza karşılarında kocaman tabelada "VANADİNİT KASABASINA HOŞ GELDİNİZ" yazıyordu ve tabelanın üstünde küçük harflerle "Mutlu ve huzurlu bir yaşam için gelin" yazıyordu.

Bir de dikkatli bakılırsa kasaba levhasının tahta kenarına kazınmış bir şekilde "Hiç kimseye güvenme yazısı vardı." Bunu sadece Roza dikkat etmişti ama umursamadı bile halbuki bu en önemli kuraldı.

Hava kararmıştı, gök yüzü kötü şeylerin habercisiydi adeta. Sis çok etkiliydi yolu görmek gittikçe zorlaşıyordu. Yaklaşmışlardı eve, yeni evleri için hayaller kurarken bu süprizden hoşlanmıycaklardı.

İşte eve gelmişlerdi ve gördükleri manzara onları hayal kırıklığı uğratmıştı. Hepsi korku ve panik içinde eve bakıyolardı. Sadece bakıyolardı ellerinden bir şey gelmiyordu. Kalpleri güm güm atarken gözleri dolmuştu, elleri titriyordu herkezin. Tek gidebilecekleri yer yok olmuştu. Onca yolu boşuna mı gelmiştikler. Çevrede bir panik sesi geliyordu yan evdekiler çıkıp yardım için geliyorlardı. Sonra sirenleri açık bir itfaiye aracı sesi geldi. Evet evleri yanıyordu artık çok geçti evleri yanıp küle dönmüştü bile.

"Merhaba başınıza gelen bu talihsiz olaydan dolayı çok üzgünüz çok geçmiş olsun bu arada ben Şerif Alaner Stone bu meseleyi dikkatlice inceliycez yangının neyden kaynaklı olduğunu bulucaz merak etmeyin."dedi Şerif, ardından Morgen cevap verecekken Roza sinirli bir ses tonuyla "Biri bu evi yaktı gördüm siyah kapşonlu uzun boylu birinin şu tarafa doğru koştuğunu gördüm eminim o yaptı onu bulmalısınız bu yangın başka bir nedenden yanmadı o yaktı" dedi. Roza akıllı bir kızdı bu evin kendi kendine yandığını düşünmüyordu birinin yaptığına emindi ve bir nedeni olduğunu düşünüyordu. Belli ki bu işin peşini bırakmayacaktı.

Şerif sesizliğini bozucakken Bayan Ardin Roza'nın yanına gelip elinden tutu ve "Sorun yok tatlım merak etme eğer evimiz yakıldı ise Şerif bulur ve eminim ki hakettiği ceza verir. Lütfen biraz sakin ol her şey yolunda olucak merek etme." Şerif"Elbette suçlu var ise bulup cezasını vericeğim." dedi ve Morgen ile uzaklaşıp bir şeyler konuşmaya başladılar.

Yanlarına "Merhabalar ben Arsu Kuvars bu da kızım Ariel" dedi ve Ariel Roza'ya el uzattı "Hoş geldin dedi". Roza buna şaşırmıştı, onu diğer okulunda farklı buldukları için onla konuşmazlardı bile ama bu kız onunla arkadaş olmak için el uzatıyordu. Çok samimi bir şekilde elini sıktı ve "Merhaba ben Roza" dedi. Bayan Arsu "Çok güzel bir ismin varmış." dedi ve gülümsedi. Ardin" Hoş bulduk bende Ardin" dedi üzüntülü bir edayla ve eve bakıyordu hayalerinin külüne bakıyordu.

O sırada orta yaşlarda,sarı saçlarını yukardan toplamış, mavi gözleri Arsu kadar mavi olmasada mavi gözlerinde anlam veremedim bir korku vardı. Bu kadın ceketini düzelterek Arsu hanıma seslendi.

Arsu hanım ciddi bir şekilde yanına geldi. Sanki bir grup toplantısı gibi bir şeyler konuşuyolardı. Şerif Alaner, Arsu, sarı saçlı kadın ve tahminen onun eşi olduğunu tahmin ettiğimiz iyi giyimli, siyah saçlarını özenle yaradığı belli oluyordu ve onunda siyah gözleri anlam verilemiycek bir korku vardı. Çok ciddi bir şeyler konuşuyorlardı ve bir karar verdikleri anlaşıldı ve bize doğru geliyordu sarı saçlı bayan ve iyi giyimli bay.

Çok samimi bir şekilde elerini uzatarak " Merhaba kasabamıza hoşgeldiniz. Ben Dalya Nefrit bu da eşim Karun belediye başkanıdır kendisi."Bunu söyledikten sonra eşinin bir şey söylemesini bekledi ama Karun Bey sesizliğini korudu ve başını eşinin söylediklerini onaylar şekilde saladı. Dalya Hanım devam etti ."Yaşanan bu kötü olaydan dolayı çok üzgünüz ama siz merak etmeyin en kısa sürede size yeni bir ev bulucaz . O süre zarfında sizi evimizde ağırlamaktan zevk duyarım."

Morgan düşünceli bir şekilde karısına ve çocuklarına baktı. Mahcup bir şekilde " Sizi rahatsız etmek istemeyiz biz en iyisi bir otel bulalım dedi."

Bu sefer Karun Bey "Buralarda ne otel nede pansiyon var kalacak hiç bir yer yok ve bizi rahatsız ettceğinizi hiç sanmıyorum evimiz oldukça geniştir hepimize yetecek kadar oda var merak etmeyin."dedi.

Morgen başı ile onayladı ve yola çıktılar Nefrit Ailesinin evine yada malikanesine.

End of chapter

0 comments

No comments on this chapter yet. Write the first one.