TRANVALAR"

Ailevi sorunları olan küçük bir kız Ne yapsa yaranamıyor artık buna daha fazla dayanamayacığını anladı günlükler de çare aramaya başlar. Günlük bölüm-1 𝐍𝐚𝐩𝐬𝐚𝐦 𝐨𝐥𝐦𝐮𝐲𝐨𝐫 𝐛𝐞𝐧 𝐚𝐫𝐭ı𝐤 𝐤𝐚𝐥𝐝ı𝐫𝐚𝐦ı𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐢𝐧𝐬𝐚𝐧𝐥𝐚𝐫 𝐧𝐞 𝐚𝐜𝐚𝐲𝐢𝐩 𝐭𝐢𝐩𝐥𝐞𝐫 𝐞𝐥𝐢𝐦 𝐤𝐨𝐥𝐮𝐦 𝐛𝐚ğ𝐥ı 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐬ı𝐧𝐝𝐚𝐧 𝐬ı𝐤ı𝐥𝐝ı𝐦 𝐛𝐚𝐳𝐞𝐧 𝐤𝐞𝐧𝐝𝐢𝐦𝐢 𝐬𝐞ç𝐢𝐥𝐦𝐢ş 𝐤𝐢ş𝐢 𝐠𝐢𝐛𝐢 𝐡𝐢𝐬𝐬𝐞𝐝𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐚𝐦𝐚 𝐛𝐞𝐧 𝐬𝐞ç𝐢𝐥𝐞𝐜𝐞𝐤 𝐡𝐢ç𝐛𝐢𝐫 ş𝐞𝐲 𝐲𝐚𝐩𝐦𝐚𝐝ı𝐦 𝐛𝐮𝐧𝐥𝐚𝐫 𝐛𝐚𝐧𝐚 ç𝐨𝐤 𝐟𝐚𝐳𝐥𝐚 𝐠𝐞𝐥𝐢𝐲𝐨𝐫 𝐚𝐢𝐥𝐞 𝐧𝐞𝐝𝐢𝐫 𝐤𝐢 ? 𝐁𝐮 𝐤𝐚𝐯𝐫𝐚𝐦 𝐛𝐚𝐧𝐚 ç𝐨𝐤 𝐮𝐳𝐚𝐤 𝐛𝐞𝐧𝐢𝐦 𝐛ı 𝐚𝐢𝐥𝐞𝐦 𝐡𝐢ç 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐝ı 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐬ı𝐧ı 𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫𝐦𝐢𝐲𝐝𝐢𝐦 𝐚çı𝐤ç𝐚𝐬ı 𝐛𝐢𝐥𝐦𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐛𝐞𝐥𝐤𝐢 𝐝𝐞 𝐛ö𝐲𝐥𝐞 𝐝𝐚𝐡𝐚 𝐢𝐲𝐢𝐝𝐢𝐫. Herkesin hayat hikayesi farklıdır ama benimki biraz daha farklı olmasından yani sıra tramvalarla dolu şöyle anlatayım: Hayatın bana laylaylom geldiği dönemler 10 yaşındayım ne olabilir ki annemden daha çok değerli olan babannem herksten çok seviyorum onu insan en çok kimi severse onu kaybedermis derler ya işte tamda öyle oldu. Günlerden bir gün babannemlerde toplandık herşey çok güzel tam takır kuru bakır herşeyin güzel olması dışında bütün aile burda en çok sevdiğim aktivitelerden biri "ailem"... Babannem o sıralar çok hastaydı tabi ben nerden bileyim küçüğüm aklım ermiyor öyle şeylere babannemi hastaneye kaldırmışlar ameliyata alıcaklar koşa koşa gittim yanına kötü görünüyordu içler acısı onu öyle görmek beni çok üzdü ağlamamak için zor tuttum kendimi bir haftaya yakın hastanede kaldık ameliyat günü geldi çattı korkuyordum kaybetmekten ameliyat için hazırlık başladı yanına gittim; - babanne iyi olucaksin dimi -evet güzel kızım hep iyi olucam -ben burda bekliycem iyileştiğinde herşey güzel olucak Pek söylediğim gibi olduğu söylenemez bana dediği son cümle "kendine çok iyi bak " olmuştu güle oynaya hastaneden çıktım ama bir sorun vardı nefes alamıyordum öküz oturmuş ta kalkmıyormus gibi yarın onu tekrar görücem sevinciyle eve gittim haber bekliyordum öylece uyuya kalmışım. Sabah oldu işte o an görücem o iyi artık dediğim an dedemlere gittim çok saçma hastaneye gidecektim ve sordum; - seda abla babannemi görmeye gitmiycekmiyiz hadi ama - Zeynep gitmiycez -ama hayır söz vermiştinizn o beni bekliyor -zeynep ablacım şey.... -ney ? Annem seslendi -seda söyleme!! -neyi ya neyi söylesenize -zeynepcim.... Babannen öldü -ne? İşte o an hayatımın sarpa sardığı an herşeyin bittigi an napicam bilmiyordum kafam karışıkti nasıl olurdu. Hemen babama koştum hıçkıra hıçkıra bağıra çağıra ağladım elimden hiçbir şey gelmiyordu ağlamak dışında bu nasıl bı his böyle... Hastaneye cenazeyi kaldırmaya gittik keske hiçbir şey böyle olmasaydı. Ağlamaktan gözlerim şişmiş nefes almakta zorlanıyordum taki onu kefenle görene kadar çığlık çığlığa koştum tabi ne çare tuttular son kez görmek istedim ama olmadı annemler yıkamaya girdiler çıktığında kötüydü iyi olması beklenemezdi tabi onu öyle görünce ben dahada kötü oldum ve gömmeye götürüyorlar hiç susmuyorum susmamda beklenemezdi zaten. Mezarı kazıyorlar bende koştum üstlerine -hayır gömmeyin istemiyorum yapmayın Desemde ne fayda dedem kucakladı beni arabaya kitlediler ağlamaktan mahvolmuştum en son hatırladığım şeylerde bunlardi zaten bayılmıştım. Herkesin kaybı acısı aynıdır herkes sevdiklerini kaybetmiştir ve ben farklıydim ilk travmam burdan başlıyor sonrası dahada beter okudukca anlarsınız. Günlük bölüm-2 𝐇𝐚𝐲𝐚𝐭𝐭𝐚 𝐡𝐞𝐫ş𝐞𝐲 𝐳𝐨𝐫𝐝𝐮𝐫 𝐡𝐞𝐫𝐤𝐞𝐬 ü𝐳ü𝐥ü𝐫 𝐬𝐞𝐯𝐝𝐢𝐤𝐥𝐞𝐫𝐢𝐧𝐢 𝐤𝐚𝐲𝐛𝐞𝐝𝐞𝐫 𝐚𝐦𝐚 𝐛𝐮 𝐬𝐚𝐝𝐞𝐜𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐢𝐦 𝐢𝐥𝐤 𝐤𝐚𝐲𝐛ı𝐦𝐝𝐢 𝐛𝐮 𝐜𝐚𝐧ı𝐦ı 𝐞𝐧 𝐟𝐚𝐳𝐥𝐚 𝐲𝐚𝐤𝐚𝐧 𝐛𝐢𝐫 𝐤𝐚𝐲ı𝐩𝐭ı. 𝐚𝐢𝐥𝐞𝐦𝐢 ç𝐨𝐤 𝐬𝐞𝐯𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐝𝐚𝐡𝐚 𝐟𝐚𝐳𝐥𝐚 𝐤ö𝐭ü ş𝐞𝐲𝐥𝐞𝐫 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐬ı𝐧ı 𝐢𝐬𝐭𝐞𝐦𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐨𝐤𝐮𝐥𝐮𝐦𝐚 𝐝𝐞𝐯𝐚𝐦 𝐞𝐝𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐠ü𝐳𝐞𝐥 𝐠𝐞𝐜𝐢𝐲𝐨𝐫𝐝𝐮 𝐡𝐞𝐫𝐤𝐞𝐬𝐥𝐞 𝐚𝐫𝐚𝐦ı𝐳 ç𝐨𝐤 𝐢𝐲𝐢𝐲𝐝𝐢 𝐭𝐚𝐤𝐢 𝐨 𝐠ü𝐧𝐞 𝐤𝐚𝐝𝐚𝐫... Aradan 1 ay bile geçmeden aile içi şiddet piskolojii baski görmeye başladım babam eve artık çok nadir geliyordu özlüyordum bir gece annem bana anlattı -kızım babandan şüpheleniyorum Ne yapmam gerek bilmiyordum daha küçüğüm idrak edemiyordum telefonunu aldık babam uyuyunca bazı kadınlar varmış hayatında ikinci darbeyide burda yedim annem aradı kadını -sen kimsin - ben sevgilisi Bu konuşmalari duyunca yıkılmıştim babam uyandi niye uyandın ki ve annemle tartışmaya başladılar tartışma sırasında kulaklarımı kapatıp hicbirsey duymamaya çalıştım ama o ses aklımdan çıkmadı annemin çığlıkları babam anneme vuruyordu dayanamadım bağırdım yeter dedim vurma anneme küfür edip evden çıktı anneme sarıldım annemde bana bide benim küçük bir kız kardeşim daha vardı 4 yaş küçük benden oda uyanmıştı ağlıyordu annem onuda aldı yanımıza babasinu aradı; - baba gel beni al Agliya agliya eşyaları topladık boşanacaklardı Anneannemlere yerleştik dava günü geldi çattı hayla idrak edemiyorum bunlar neydi ? Dava sonuçlandı annem agliyarak çıktı elini tuttum ve gülümsedim galiba son gülüşümude kullanmış oldum o günlerden sonra hiç yüzüm gülmedi gülmemde beklenemezdi. Hayat çok acımasızdı sevdiklerin birer birer elinden kayıp gidiyordu ne yapman gerekiyordu ki ? Babamla o günden sonra hiç görüşmedik zaten bizi istememişti buda bana çok koydu... Aradan uzun uzun süreler sonra kendimizi toparladık artık dedemde bizi istemiyor gibiydi hatta istemiyordu açık açık dile getirdi annemde ev bakmaya başladı yeni bir düzenimiz olacaktı ne güzel bı kaç gün sonra eşyalarımızı aldık ve yeni bir düzen kurmaya yola çıktık herkesten herşeyden uzak o zamanlar okul hayatımda berbattı Düzenimiz kuruldu ilk okulu bitirmiştim Orta okul zamanlarımında kolay geçtiği söylenemez Tatil zamanı bitti... Orta okulu başlıyor okula annemle gittik -anne gitmesem olur mu baksana herkes burda çok büyük istemiyorum -sacmalama kızım alışırsın Dediği gibide oldu okul çok güzel geliyordu bana Çok yakın arkadaşlarım olmuştu herşey çok güzeldi 2 sene boyunca herşey çok güzeldi evet yeni bir okul başlangıcı 3. Senem her zamanki gibi çok heyecanlıyım ama bu senemin benim için iyi olduğunu söyleyemem yeni arkadaslar yeni ortamlar annem gildende baskı görüyorum artık dayanamayacak hale gelmistim saf bir kızdan fazlası oldum kendime zarar verdim yanlis arkadaşlıklar kurdum bunlara beni iten ise ailemdi yaşadığım zor günlerdi kendime jilet atmaya başladım kollarim bacaklarım artık taninmiycak haldeydi sigara neydi bilmezdim onada başladım artık benim için tek yanan şeyin sigara olduğunu düşünüyordum artık eve bile geç gidiyordum dışarı hayatım başlamıştı, evden sürekli kaçıyordum. Bana iyi geliyordu her eve gittiğimde dayak yiyor odama kapatiliyordum bunlar bana daha çok acı yaşatırken kendime daha çok zarar veriyordum artık hiç gulmuyordum gulmemi gerektirecek bişey de yoktu çevrem genişledi tam bi mahalle ablasi olmuştum . Sosyal medyaya önem vermeye başladım daha çok ilgi alanima girdi ve okulumda bitmek üzereydi başarılı öğrenciyken temebel bişi olmuştum aynı zamanda okuldan kaçmaya da basladim çünkü artık bana hiçbir şey iyi gelmiyodu ilgiye sevgiye ihtiyacım vardı baskılardan kurtulmaya.Tahmin ettiğiniz gibi ilgiyi farklı insanlarda aradım aşık olmustum tam duzelicem derken oda beni yüz üstü bıraktı yani beni ailem sevmemisti başkası neden sevsin ki . Kendimi daha çok yalnız hissetim intara kalmıştım çok yanlıştı evet ama yaptım kimse üzülmedi üzülmesini beklemiyordum zaten kendime daha çok zarar verdim ben artık eski ben değildim Hayat artık sıkıcı geliyordu büyümüştüm lise zamanı başladı ordada iyi arkadaşlarım oldu olmasindan yani sıra artik aklımı başıma almıştım geleceğe dair planlar yapıyordum kendime zarar vermiyor sosyal medya,dışarı hayatım hepsini bırakmıştım tramvalarımı atlatmaya çalışıyordum. Atlattimda hayatım artık yoluna girecekmis gibi gözüküyordu ama hiçte öyle olmadı. Hayat sorumluluk yükledi kendimden önce düşünmen gereken kardeşim vardi birtek ona ilgi gösteriyordum hayatımdanda önemli olan o vardı bir meslek sahibi olmiycagimi bildiğim için kardeşime daha çok örnek olmak iyi bı abla olmak istedim onuda tabiki elime yüzüme bulaştırdım Hayat cidden çok acımasızdi kendine zarar verdigim için pişmanlık duyuyordum her gece kabuslar görüyordum normal değildi tedavi görmeye başladım hastaneye yatirildim deli muamelesi görüyordum ama değildim. Kimse bana inanmıyordu farklı türde varlıklar görüyordum kafam artık kaldırmıyordu. Günlük bölüm-3 𝐏𝐢𝐬𝐤𝐨𝐥𝐨𝐣𝐢𝐤𝐦𝐞𝐧 çö𝐤ü𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐲𝐚ş𝐚𝐦𝐚𝐲𝐚 𝐝𝐚𝐢𝐫 𝐛𝐢𝐫 𝐬𝐞𝐛𝐞𝐛𝐢𝐦 𝐲𝐨𝐤 𝐧𝐞𝐟𝐞𝐬 𝐚𝐥𝐦𝐚𝐤𝐭𝐚 𝐳𝐨𝐫𝐥𝐮𝐤 ç𝐞𝐤𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦 𝐡𝐚𝐲𝐚𝐭ı𝐦 𝐛𝐨𝐲𝐮𝐧𝐜𝐚 𝐤𝐞𝐧𝐝𝐢𝐦 𝐢ç𝐢𝐧 𝐲𝐚ş𝐚𝐝ı𝐦 𝐚𝐦𝐚 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐝ı 𝐡𝐚𝐬𝐭𝐚𝐦ı𝐲ı𝐦 𝐛𝐞𝐧. 𝐃𝐞𝐥𝐢𝐦𝐢𝐲𝐢𝐦 𝐛𝐞𝐧 ö𝐧𝐥ü𝐤 𝐠𝐢𝐲𝐝𝐢𝐫𝐢𝐲𝐨𝐫𝐥𝐚𝐫 𝐛𝐚𝐧𝐚 𝐛𝐞𝐧 𝐝𝐞𝐥𝐢 𝐝𝐞ğ𝐢𝐥𝐢𝐦... Hayatım artık hastanede geçiyordu büyük bir bölümünü yatarak geçiriyordum daha fazla olay yaşamaya varlıklar görmeye başladım arada ziyaretime gelen annem ve kardeşim artık hiç gelmiyorlardi unutulmuştum. Varlıklar benimle iletişime geçiyor artık kendimi onlara bırakmak istiyordum beni hiç rahat bırakmıyorlardi rahatsız ediyorlar uyuyamıyordum. Kafamı yataktan kaldıramıyordum kimse bana inanmıyordu bir deli olduğumi düşündüler ama ben deli değildim beni bu durumdan çıkaracak kimse yok muydu... Yaşadığım olaylar artık çığrından çıkmış yolumu bulamiyordum bana zarar veriyorlardı vücudumun çeşitli yerlerinde morluklar kesikler vardı bunları benim yaptığımı düşünüyorlardı ne yazık. Yaşadığım olaylar çektiğim zorluklar dayanılmazdı. Bana göre herkes deli Sizce ben deli miyim...