Güneş batarken, geminin en uç burnunda, rüzgarın en sert estiği yerde buluştular. Jack, Rose’un arkasına geçti ve yavaşça fısıldadı: "Gözlerini kapat." Rose gözlerini kapattı, kollarını iki yana doğru açtı. Jack onun beline sarıldı, parmaklarını parmaklarına kenetledi.
"Şimdi açabilirsin," dedi Jack. Rose gözlerini açtığında, uçsuz bucaksız Atlantik’in kızıl gün batımı ayaklarının altındaydı. Gemi dalgaları yararak ilerlerken, Rose rüzgarı yüzünde hissetti. "Uçuyorum, Jack! Gerçekten uçuyorum!" diye fısıldadı.
Jack, onun boynuna yaklaştı, o dondurucu rüzgarın içinde Rose’un teninin sıcaklığını içine çekti. Dudakları ilk kez o sonsuz maviliğin ortasında birleşti. Bu öpücük, geçmişe bir veda, geleceğe bir yemindi. Zaman durmuştu, o an ne Titanic vardı ne de peşlerindeki tehlikeler. Sadece rüzgar ve birbirlerinin kollarında kaybolan iki aşık vardı.