SÜREYYA

Bir insan aynı anda hem kurban, hem silah, hem sır olabilir mi? Ben oldum. Aslında seçmedim-zorla yazıldı kaderime. İki yaşındaydım. Abimle oyun oynarken aniden biri beni kolumdan çekti. Gözlerim karardı, sesler boğuldu, kalbimde bir yankı büyüdü... Ve ben karanlığa doğru kaydım. Beni kaçıran adamın adı Cemal. Onu ilk gördüğümde nefret ettim. Ama zaman geçtikçe fark ettim ki... dünyadaki en çok acı çeken insanlardan biriymiş. Babası tarafından ezilmiş, emirlerle büyümüş, sevilmeyi bile unutan biri. Yine de, bana dokunurken elleri hep titrerdi. Korkudan değil... suçluluk yüzünden. Ben büyüdükçe içimde başka bir şey de büyüdü. Bir hastalık, bir fırtına, bir karanlık. Stresle tetiklenen... Beynimin derinliklerinde bir kapı açılıyor; içeri giren her şey sanki yok oluyor. O anlarda ben kimse olmuyorum. Adım yok, geçmişim yok. Sadece tehlike, hedef, hayatta kalma içgüdüsü. Ve bu karanlığı durduran tek şey... Mor damarları olan bir kökün keskin kokusu. Nazar Kökü.