Son Otopsi

Her şehrin bir hafızası vardır. Taşlarında, duvarlarında, sokaklarının kıvrımlarında — binlerce yılın sessiz tanıklığı gömülüdür. Ama hiçbir şehir, İstanbul kadar hatırlamaz. Ve hiçbir şehir, İstanbul kadar unutmak istemez. Otuz yıl önce, Beyoğlu'nun dar sokaklarında üç genç kadın hayatını kaybetti. Katilleri hiçbir zaman bulunamadı. Dosyalar tozlandı, isimler unutuldu, aileler sessizliğe gömüldü. Adalet, o sokaklarda kaybolup giden bir yankıya dönüştü — önce çığlık, sonra fısıltı, sonra hiçbir şey. Ama bazı sessizlikler, sadece ertelenmiş çığlıklardır. Bu roman, bir cesetle başlar — soğuk bir Şubat sabahı, Boğaz'ın kurşuni sularında yüzen yaşlı bir adamın bedeniyle. Prof. Dr. Vedat Aslaner; ömrünü ölülerin hikayelerini okumaya adamış bir adli tıp profesörü, kariyeri boyunca binlerce otopsi raporuna imza atmış bir bilim insanı. Ama ölümü, yazdığı hiçbir rapora benzemiyor. Çünkü bu ölüm, bir son değil — bir başlangıç. Otuz yıldır kilitli kalmış bir kapının, nihayet açılmasının ilk ad